fu-CuF

2011-08-28T20:09:00.005+04:30

خواهر و مادر این مملکت و صاب مملکت و دین و پیامبر و امام و معصوم و هر ک*س ننه ی مربوط به این مادرج*نده ها رو افقی و عمودی، از ک*س و ک*ون سگ بگاد. شاشیدم به صورت همه تون تک تک، جمیعن، همه جوره. خارپاره های دیوث کثافت. ک*یرم تو رمضون و دمر و هر کوفت و زهرار دیگه ای. گه بگیرن به اسلام کیری عمه ج*نده. تففففففف.

2011-07-26T19:49:00.001+04:30

همانا کی*ری ترین عذاب خدا در دنیا، اعطای زندگی به شما در میان خلق مسلم است.

"امام الدنگ سابق (کنیه: جاکش)"

2011-07-23T21:07:00.002+04:30

کبریت رو بردار، خواستی من نفت میریزم، آتیش بزن به کل زندگی من...

2011-07-02T00:41:00.002+04:30

دنیا همه هیچ است برای مردی که روزی جوان بود، یک زمانی امید داشت و آرزوهای فراوانی در سر می پروراند برای خودش، برای آینده اش. خودش را با همه ی بدبختی اش، سعادتمند تجسم میکرد تا عاقبت از پا نیفتد. سی و سه ساله شد و پوست صورتش چروک افتاد. هیچوقت خودِ فعلی‌ش را نمی دید. عادت داشت که یا آینده نگر باشد یا در حال عقب گرد. اینبار اما متفاوت از بارهای قبل، یک خانه ی خالی، موکت پوسیده ی کف اتاق، پنجره ی بی پرده و حقیقت عریان کوچه خیابانهای شهری غریبه که فکرش را هم نمیکرد روزی سر از آن در آورد، حمامی همیشه مرطوب، کاشیهای شکسته ی دیوار آشپزخانه که همقد او بودند، اما بی حرکت، ساکن...

لحظه ای به گذشته اندیشید، پاکت سیگارش را به سرعت به دهان نزدیک کرد و محتویات تلخِ گویی هزارساله اش را قی کرد. حتا پاکت سیگار هم تحمل نکرد آنهمه درد را. لبریز شد، حجیم شد و سرریز کرد. کار هر روزش بود، انگار که کوهی از غم رابه دوش بکشد، انگار که چیزی هنگام ورود به این دنیا با او، در او متولد شد و سربسته ماند، اما رشد کرد، خود را نهان کرد، اما معدوم نشد... و حالا بعد از این مدت به سراغش آمده، تو گفتی گلویش را گرفته دودستی و سفت که نه اما جان از او می ستاند و نه رهایش می کند. مأمور شده که فقط بماند و فرشته ی عذاب او باشد. حالا از آن همه آرزوهای دور و دراز و اغراق آمیز، تنها نفسی بی دغدغه کشیدن و با آسودگی آبی نوشیدن با او مانده. دردناک است و خودش این را میداند. اطرافش را انگار مهی غلیظ پوشانده، دیگر نه می تواند ببنید و نه جز هوهوی باد، چیزی بشنود.

به خاطر می آورد دوران خوش جوانی را، قبل از آنکه به یکباره همه چیز برایش تمام شود، قبل از اینکه چشم بر همه ی دنیا ببندد، ترک کند همه چیز را، از خانواده و عشق و مرادش دل بکند و کل شهر را با همه ی آدمها و خیابانهاش، در زیر آوار خرابه های شهر ذهنش مدفون کند و او حالا اینجاست. یکه و تنها بی آنکه با کسی باشد، اینجا که حتا برای خریدن سیگار و چارتا تکه کلم برای خوردن و نمردن، به زور پایش را از خانه که نه، از چاردیواری اش، از محبسش بیرون می گذارد و هربار خروار میخرد تا کمتر باشد، کمتر دیده شود. همین که خودش، شبها خود را اینگونه پیر و فرتوت در انعکاس شیشه میبیند کافیست. لازم نیست کراهت را به همه بنمایاند.

سیگار، پنبه و دست را با هم میسوزاند، مثل همیشه. مثل قبلترها که تفننی و دزدکی سیگار میکشید و نابلد بود و سیگار را باد دود میکرد و از آن، فقط سرفه ی زنجیره وار کام اول و انگشتان سوخته برایش باقی می ماند. حالا اما، سیگار را میکشد و هر دو با هم دود می شوند؛ این یکی اما به ضجه می افتد و خاموش می شود ولی آن دیگری می ماند و میشکند.

همه جا تاریکی است برای او که حالا دیگر شبش سرد است و روزش سراسر درد. می نشیند کنجی و سرش را در میان زانو در بین دستهایش میگرد و آنقدر میفشارد که دستهایش خسته شوند و بی رمق، رهایش کنند و بر زمین بیفتند و زار بزند در برابر این هستی اش که گریزان شده از او. دلش میخواست می توانست گردنش را از نرده های پنجره رد کند و آنقدر تقلا کند که سرش از تن کنده شود یا دست کم این افکار و این خاطرات از سوراخهای گوش و دماغش بیرون بزند، فقط او بماند و اشک...

2011-06-27T01:23:00.002+04:30

ابلیس:

اسم دافامون رو کتیبه‌ها پیدا میشه / اسمش سکینه‌س، میاد جلو شیدا میشه

پی‌نوشت :D

2011-06-15T23:55:00.002+04:30

ماه فقط یه شب میگیره، دل من اما همیشه گرفته‌س...

2011-06-14T11:52:00.002+04:30

یه الاغی هست، صبح‌ها بلندگو دستی میگیره دستش، میاد تو کوچه‌ی ما گدایی میکنه. یعنی کیرم تو خودت و روش گدایی‌ات و کلا وجودت. اسم ابولفضل و عباس و کیرخر رو میاره، چار نفر ساده لوح بهش دو زار بدن، چقدر میتونی بی‌شعور باشی یه آدم؟ دین خودش کلا کیری هست، شمام هی بیان بشاشین توش، گه قاطی‌اش کنید، هم بزندیش بوی گهش بیشتر در بیاد.

2011-06-06T13:48:00.002+04:30

تو کل زندگی فقط یاد گرفتیم از بالا بخوریم از پایین پس بدیم، همین.

2011-05-28T18:55:00.002+04:30

محض یادآوری: کیر تو خانواده.

2011-05-19T13:59:00.002+04:30

روزمون هم گذشت، یکی پیدا نشد یه تبریک خشک و خالی بگه بهمون. این یه مورد استتنائن خیلی دردناکه...

(مال دو سه هفته پیشه...)

2011-04-29T18:58:00.002+04:30

دلتنگ تمام لحظات خوب و بی آلایشی که با هم داشتیم ام...

2011-04-28T22:44:00.002+04:30

لعنت به من که هر چقدر زور میزنم آدم باشم، نمیشه. لعنت به من.

2011-04-22T22:47:00.002+04:30

همه آدمای مسخره ای که میگن فلان فیلم رو تحریم کنیم، بعد سوال که میپرسن، شونصد هزار نفر جواب میدن اگه کپیش بیاد دستم، میبینم. لعنت به همه شما که به کس و شرهای خودتون هم احترام نمیذارید. من چطور میتونم انتظار داشته باشم که آدم بشید؟ که این کشور از این حالت ریده مون در آد؟ خب احمقی که چیزی به اسم عقل تو کله ت و فرهنگ توی وجودت نیست، اینهمه میگن با کپی نرینید به هیکل سینمای ایران، بعد باز هم علنن برمیگردی میگی کپی ش رو میبینم؟ خب آشغال اگه واقعن سلیقه ت به این فیلم میخوره برو گمشو پول بده بشین تو سینما ببینش یا دی وی دی ش رو بخر بشین تماشا کن حالشو ببر، قدقد هم نکن. اگه هم خوشت نمیاد که دیگه نیا خودت رو در توصیف تحریم فیلم فلان جر بده. خدا لعنتتون کنه که بدیهیات رو هم باید شرح داد براتون. کی میاد روزی که یه کم فرهنگ به ما تزریق بشه...؟

(پنج شمبه، آخر شب)

پاهام سنگینه

2011-04-21T20:11:00.002+04:30

این روزها که میگذره، حواسم نیست. فکرم متمرکز نمیشه اصلن، به هیچ چیز. خیلی بده که میخوام به یه چیز کلی فکر کنم، انقدر مسائل ریز و پیش پا افتاده اتفاق میفته که کلن موضوع یادم میره. ترم پیش نصف شب میرسیدم خونه، ولی باز مفیدتر از الآنی بود که سر ظهر خونه م و تا شبش معلوم نیست چه جوری میگذره. خستگی، یه فیلم، دو دست فیفا، چند مین تلفن و چندتا پیامک و بقیه ش هم که پای پی سی. از این مضحک تر واقعن نمیشه، مضحک که نه، کسل کننده. بحث یه روز و دو روز هم نیست، از اول سال اینطوریه... حالا که دقت میکنم میبینم هر سال همینه اوضاعه من، فروردین و اردیبهشت رو کاملن به گا میدم یا به عبارت بهتر به گا میرم تا سپری شه. من موندم و اعصابی که ضعیفه، به هر دلیلی. وقتایی که تنها تو اتاقم بارها شده که با خودم هم دعوام شده، مگس میاد توی اتاقم، مثله ش میکنم. چشمام اوضاش داغونه، توهم میزنم که چیزی داره حرکت میکنه، ولی هیچی نیست. همه ش دلم سیگار میخواد با الکل که متاسفانه هر دو دور از دسترسن. دل خوش میکنم به لیوان لیوان چای کمرنگ سرد. فشار عجیبی روی خودم احساس میکنم. مسخره س که حتا نمیدونم چرا یا از کجا. فقط میدونم هر چی که هست خوب نیست و باعث شده که همیشه در آستانه ی لبریز شدن باشم. دلم میخواد کسی چیزی میگه، بگیرم بزنم کیری مالی ش کنم از صفحه ی روزگار محو شه، ولی باز هم بی خیال میشم و همه چیز رو تحمل میکنم. دوستان رو، اطرافیان رو، خانواده رو، شرایط رو. امیدوارم زودتر اوضاع یه کم روبه راه شه که نزنم به گه عظما بکشم خودم و زندگی م رو...

خوردیم به خنسی، رفت عمر

2011-04-20T21:32:00.001+04:30

پر از الفاظ رکیکه این پست، هرکی نمیخواد، مجبور نیست بخونه...

یه سری آدم عوضی کس مغز که همیشه مغزشون پریوده، خودشون پریودن، وجودشون حال و حوای برکه ی لجن زده رو بهت القا میکنه. کفتارایی که فقط اسمشون آدمه، ولی عین عن بختک میفتن روی یه چی، عقاید کیری تر از خود گه شون رو زرزر میکنن و میرینن تو چیزی که بهشون حتا به اندازه ی یک هزارم کیر خر مربوط نمیشه. آدم لاشی همه جا پیدا میشه، اما انگار اوضاع بعضیا دیگه خیلی خرابه. پیشنهاد اکید میکنم به یه دامپزشک حتمن مراجعه بفرمایید. خصلت ها و منشهای استفراغی؛ ایرانیا، لعنت بهشون. هر حرفی مخالف میل یا انتظار زده بشه، به کون گه زده شون بر میخوره. یکی زیاد، یکی زیادتر، یکی هم کمتر. اینا هم از زمره ی کسخلای کسمغزی هستن که واسه اونا هم بدک نیست به کلینیک دامپزشکی (جایی سراغ نداری؟ یه جستجو بکنن تو گوگل گیرت میاد. این یکیش: تهران، چهار راه پاسداران، خیابان دولت، کوچه خرداد، پلاک 18) سرکی بزنن.

یه مشت چرت کس مغز ریختن دور و بر آدم، یکی داره با تو حرف میزنه، یهو چشش میره یه ور دیگه، دهنش میگه جووون. خب من به این آدم چی میتونم بگم؟ یه آدم چقد میتونه بدبخت باشه؟ بری کس لیسی یه عده رو بکنی تا بهت پا بدن. واقعن انقدر میشه مخ آدم گوزیده باشه؟

یه کسخل دیگه تا میبینتت جزوه میخواد. این استاد چه جوریه، اون استاد چه جوریه؟ فلان کتاب کجاش حذفه؟ کس عمت یه کلام ختم کلام

یکی از ترم یک خودش رو گایید تا یه نفر رو پیدا کنه بذاره درش، خودش رو هزار بار قهوه ای کرد، آخرشم کیر خر ندادن دستش.

یکی مکان داره، دمبال جنده یگرده، یکی جنده داره دمبال مکان میگرده.

یکی (کاش یکی بود فقط) سر کلاسها کساشیری تلاوت میکنه که معلوم نیست از کجاش در میاد. بحثهای روشن فکرانه و حقوق بشری :-& برو کونتو بده بابا، حالا همه دیگه واسه خودشون کارشناس شدن در هر زمینه

یکی تازه چارتا فیلم اومده دستش، دیده، تحلیلهای از دم تخماتیک ارائه میده، جوری که از هرچی فیلمه عنت میگیره. بدبختای تازه به کون رسیده، خدا یه عقلی به شما بده یه پولی به من

یکی شعر میگه، شعر میخونه، با شعر مخ بعضیا رو میزنه، آخر هفته خونه خالی.

این مربوط به همون مورد قبلیه، اون کسخلی که شعر میشنوه، خوشش میاد، آخر هفته میره میده برمیگرده. (گوز مغز)

یکی همه ش باهات ئر میره، هر چقدرم که فحش میدی، مثل سگ میزنیش، کیریش میکن، بازم آدم نمیشه

یکی کرم میریزه، میگی نکن، میگه کی کردت؟ :-& یادمه بچه که بودیم، یکی میگفت گه نخور، میگفتیم تو رو نمیخورم. یعنی از 4 سالگی تا بیست و اندی سالگی هیچ چیز جدیدی نمیشه کشف کرد واق عن؟؟

یکی ته ته ته ته ته همه ی کسخلای عالمه، دو تا تیم با هم بازی میکنن، تیم مورد علاقه ی تو حریف رو جر میده، از فرداش اون کسخل داستان ما دیگه بهت سلام نمیکنه. جا داره خیلی روشن همینجا اعلام کنم: به کیرم. این آدم به جای مغز، تو کله ش نریدن؟؟

یکی از وقتی اومده دمبال زن میگرده. کیس ازدواج، همه ش هم دمبال آمار این و اونه

بسیجی مسیجی ها که دیگه هیچی، از بحث اونا میگذرم

یکی پشت سر یکی دیگه کس میگه، عین عن قدقد میکنه، همون لحظه وقتی طرف سرو کله ش پیدا میشه، اون عن اولیه کیر دومیه رو تا ته میکنه تو حلقومش. خاک تو سرت که نمیتونی پشت و روت رو یکی کنی. حتمن باید کس بگی و اینطوری ضایع شی؟

یکی انقدر گوزگوز میکنه، ادعاش کون خر رو پاره میکنه، میخواد تیریپ عاقل و مودب و منطقی بذاره، ولی باطنش کرموتر از عن پسربچه شیش ساله س.

یکی سر کلاسا نیشش از اینور تا اونور بازه، حا آدم بد میشه.

یکی اندازه خرسه، صدای کیریش رو کیری تر میکنه، دقیقن پشت سرت شروع میکنه زرزر کردن، روده هات پر میشه

یکی کم مونده استاد رو بگیره بزنه

یکی خودش ته جاکشای روزگاره، بعد وقتی یه چیزی میگی تیریپ نصیحت برمیداره که این کارت درست نبود :-&

یکی همه ش در حال لاسیدن و یکی دیگه همه ش در حال لاسیده (مالیده) شدنه

یکی پول قرض میگیره، پس نمیده. هرچقدرم هم که میگی خود کسخلش رو مینه به نفهمی. تو جمع ضایعش میکنی، انگار نه انگار

یکی همیشه آویزونه به تخمهای استاد واسه 4 نمره امتحان

یکی ظرف غذاش رو ببینی... چه جوری توصیف کن؟ بعدن قسمت شد عکس میذارم خودت ببینی چه جوری میشی. من تو دستشویی تمیزتر میرینم نسبت به غذا خوردن اون توی سلف

یکی مدام از غذا بد میگه، کس میدوزه، عین عن هم سر ساعت اولین نفر صف غذاس

یکی راه میره ادای بقیه رو در میاره

یکی میشینه زیر پای یکی دیگه، از جنده بازیها و کون دانای خودش میگه، میرینه به کار بقیه. در حالی که خودش هیچ عنی نشده توی اون مورد خاص. مشخصن کس ننه ت کونده ی عوضی. عوضی عبارت خوبیه، ولی لفظ asshole واقعن بیشتر بهت میاد

(خسته شدم از نوشتن رفتار کیری بقیه. کس خوار همه شون)

حالا تو اگه جای من بودی، با این اوصاف وسط راهرو نمی ایستادی کیرت رو بگیری دستت، 360 درجه بچرخی و بشاشی به اطرافت و کل آدمای اونجا؟

همه اینا رو گفتم، ولی لب کلوم جا موند، کیرم دهن اول و آخرتون اجمعین.

پ.ن: تک تک جملات مخاطب خاص داشت.

2011-04-15T15:01:00.002+04:30

تو قول دادی، که با من باشی نه؟

من... منی که از هم پاشیدم

ولی من با تو بودم هر صبح و تا شب

حالا تنهام انتظار داری با کی باشم؟

حالا این سری ثانیه های بی نوسان

دارن میان و میرن و منو میدن عذاب

2011-04-12T20:08:00.002+04:30

یادش بخیــــــــــر...، روزهای خوش.

2011-04-11T19:48:00.002+04:30

خواستم بنویسم، خواستم شرح بدم این لحظات خیلی بد رو، ولی انقدر خرابم که فکر میکنم هیچ کلمه ها و جملاتی نمیتونه الآن رو توصیف کنه. تف بر من، فقط همین...

2011-04-09T20:15:00.002+04:30

سالهای پیش، بچه تر که بودم، آدما رو که نگاه میکردم، همه چیزشون رو، زندگی شون، رفتارشون، تمام احوال و مناسباتشون رو که نگاه میکردم، پیش خودم فکر میکردم که فلانی چرا اینطور کرد ککه فلان اتفاق افتاد، میتونست اون گزینه رو انتخاب کنه که براش بهتر بود. خودم ر جای همه میگذاشتم، مسیر عاقلانه رو پیدا میکردم و چیش خودم میگفتم حالا که اون طرف این راه رو انتخاب نکرد، یقین اشتباه کرده. اما حالا... شاید یکی دیگه داره من رو می پاد و با خودش همین حرفا رو میزنه. حالا میبینم که چه ساده بود از بیرون به آدما نگاه کردن و در موردشون نظر دادن، تفسیر کردن. هر چقدر که بیشتر میگذره، هر چقدر که بزرگتر میشم، دایره ی زندگی تنگ و تنگتر میشه. اتفاقایی میفته که اصلن خوشایند نیست، نه برای من و نه دیگران. شاید هیچکس دلش نخواد این اتفاقا بیفته، ولی پیش میاد. یه تحولاتی ایجاد میکنه و دوباره از نو. تا دیروز دغدغه و غم داشتم، الآن درد دارم، فردا چی؟ همه ی اینها شاید با هم جمع میشن. اصلن مهم نیست. آدمی که واسه لحظه ش نمیتونه کاری انجام بده و نمیتونه کاری کنه که اینقدر درد نداشته باشه، چه به فکر فرداس؟ خیلی بده، وقتی که بچه ای پات رو توی یه راهی میذاری و مجبوری وقتی که بزرگ شدی هم همون راهت رو ادامه بدی، خیلی مسخره ست. ازیه طرف فکر میکنی که کاش فلان بود و فلان، از فکر که میای بیرون، با حقیقت که مواجه میشی، میبینی هیچ آینده ای نداری. یا حتا بدتر اینکه نمیتونی آینده ت رو خیلی محو ترسیم کنی. آزه... فعلا که درد زندگی من رو گرفته، خیلی وقته که اینطوره و خیلی وقته که وقتی فکر میکنم به راه حل، قفل میکنم. روزا یکی یکی میان و میرن و امروز با دو سال پیش همین روز من هیچ فرقی نکرده. هنوزم همون کارا، همون بدبختی، همون فکرهای زجرآور، به همون مسخرگی و هیچی. چارتا چیز یاد گرفتم، چارتا چیز از یادم رفته. عجیبه همه چی کلن. خیلی عجیب و غیر قابل درک برای من. میای زندگی خودت رو جمع کنی، نگاه میکنی به جامعه ت میبینی اونجا گند خورده، میای کاری واسه کس دیگه کنی، میبینی به خودت گند خورده. مثل یه بسته میمونه که هیچوقت نخواهم تونست که همه ش رو یکجا باهم داشته باشم. هی... متاسفم برای خودم که چار سال پیش دم غروب وقتی دراز کشیده بودم، یهو داد میزدن توی بلندگو که مثلن اذان، هنوزم که هنوزه باز همون آش و همون کاسه. آدمایی که درکت نمیکنن. دینی که درکش نمیکنی. جامعه و حکومتی که هیچ سنخیتی بین تو و اون نیست، خانواده، فامیل، دوست، غریبه، فیلم، داستان، حیوون، روزنامه و روز و شبی که هیچ ربطی به تو ندارن، با هیچکدوم نمیسازی. واسه چی زنده م؟ عین ملخ از سر صبح سگدو میزنم اونم معلوم نیست واسه چی. فقط واسه اینکه شاید این عقربه های کوتاه و بلند زندگی، لش شون رو تکون بدن و یه کم جلوتر تلپ شن.

چقدر از بیرون که نگاه کنی مسخره س. ده سال اول زندگی تو هیچی نیستی، فقط مفعولی، فقط باید یادبگیری. پنج سال بعد یه غلطهایی هم میکنی، پنج سال بعد فکر میکنی که چقدر پتانسیل داری. پنج سال بعد همچنان زور میزنی. به همین مفتی بیست و پنج سال گذشت. در حالی که اگه نگاه کنی درست میبینی که شاید نود درصد و خیل بیشتر از اینا هیچ پخی نبودن و نشدن تو این بیست و پنج سال. اگه خیلی خوش شانس باشی و جایی لای در گیر نکنی، حالا تازه باید شروع کنی زور بزنی، سی سال نون در میاری و میخوری، پیر میشی، یه پولی میاد و میره و هنوز نفس میکشی. بعدم ریق رحمت و ده تا بیل خاک...

من واسه چی نفس میکشم؟ چرا یه سری افکار از سرم بیرون نمیرن، چرا دغدغه های چار پنج سال پیش هنوزم هستن، با اینکه خودم رو درگیر نکردم باهاشون؟ هی... این همه وقته که هی سوال میپرسی و یکی نیست بگه خرت به چند من؟ ای بابا...

سخت میگذره همه چی، مثل باد زمان میگذره، هیچ اتفاقی نمیفته، تو هم محکومی که 60 سال زنده بمونی. چه واهی...

2011-03-07T22:47:00.000+03:30

نوایی، نوایی...

2011-02-03T22:27:00.002+03:30

هـــــــی زندگی... اونقدر بازیچه شدم دست این و اون و دنیا، آب دیده شدم دیگه. دردای زیستن و زجر دیدن و فلاکت بودن، لشی ساخته از این من که واکسینه شده. که دیگه ریزه غمهای همیشگی عادت شده به چشم نمیان. لایه لایه تنم از رنجی عجیب و درناک آکنده شده و داره کم کم واسه خودمم یه غریبه میشه، واسه ش یه غریبه میشم. تو رسم دنیا غریبگی با دست کشیدن و فراموشی همراهه، ولی این شاید یه استثنا باشه که همه دنیا رو به مسخره گرفته و میخنده بهش.

فضا سنگین شده. وقتی میام نفس کشیدن سخت میشه. اینجام شده شبیه خودم. دارم کم کم خودم رو توش میبینم، شده آینه ی تمام نما. کمه، هر چند وقت یه باره، مثل خودم...

2011-01-15T22:16:00.002+03:30

دیروز:

باید مرد، خیلی از وقتا باید مرد. خیلی کله شق و شایدم احمقیم که این همه وقت باید بمیریم و به روی خودمون نمیاریم و ککمونم نمیگزه، بیخیال از عمق دهان مرگ میگذریم و هیچ چیزی و به تخممونم نمیگیریم. وقتی که تو دلت پر از غمه، وقتی که یه دنیا اشک پشت چشمای بدبختت جمع شده که نه میان، نه میرن، باید شرتو بذاری بمیری. بدتر از اون که وحشتناک تر میکنه اینه که خودتم نمیدونی چه مرگته. چرا یهو لال میشی، خفقون میگیری، مثل قدیما...

یه کارد میوه خوری برمیداشی آروم آروم بازوت رو خط خطی میکردی باهاش، قرمز میشد و ... لذت میبردی. مثل خوردن تخمه. لذتش کم بود خیلی کم ولی وقتی زیادش که میکردی، بیشتر لذت میبردی. انقدر بدبختیم که انی خرده لذتای لعنتی هم فراموشمون شده. حالا فقط گرد غم، غبار درد، ذرات بی حاصل بیرنگ و بوی دردآور میان میشینن رو بدنت، پاکشون نمیکنی، میمونن، یه سری دیگه میان روش، یه سری دیگه، یه سری دیگه... خودت و دلت و همه ی وجود کثیف لجن عوضیت میمونه اون زیر میرا. دیگه نه کسی میبیندت، نه خودت هم حتا خودتو میبینی و این یعنی اوج خفت. که در عین حالی که لش خودت رو تحمل میکنی و میکشیش، گم شی تو خودت. گم شی ننفهمی کی هستی، و مهمتر اینکه کجایی و چه جوری و چرا اینجوری؟

وقتی از زندگی کردنت خسته شدی... دردا هستن همیشه، وقتی یه مدت بها ندی بهشون کم نمیارن تو بیشتر به خودت جفا میکنی. درها بازه، نزدیک که میشی تق میخوری بهشون. کوری؟ نمی بینی؟ نمی فهمی که در باز واسه ی تو معنایی نداره؟

امروز:

شبه بازم، بده حالم، اشک بریزم؟

امروز شمبه س. آدم وقتی دردشو نمیدونه چه کنه؟ حالا گیرم دونستی به کی بگه؟ بیرون برف میاد. دو ساعته که توزند سان داره ریپلی میشه من زل زدم بیرونو نگاه میکنم. آخرشم میدونم که تا صبح باید بشینم کتاب بگیرم دستم بخونم این درسای لعنتی رو. یه حسی در من خلق شده، حس خوبی نیست و شایدم هست. توصیفش هم سخته. چه کار میشه کرد تو این زمان لعنتی. هیچ...

نشستن به تماشای برف و فکر کردی به از هر کاریه. کم کم انقدر اراجیف تو مغزم جولون نمیده...

الآن:

دل و بدن افسرده بود، افسرده تر شد...

2011-01-07T14:50:00.003+03:30

کاملن بدون شرح...

سرانجام، به روز رسانی؛ با اعمال شاقه

2011-01-05T23:07:00.002+03:30

فرضیه: میزان تابش آفتاب به بدن، اگر نگوییم تأثیر مستقیم بر رویش مو دارد دست کم می توان ادعا کرد که بی تأثیر نیست!

دلایل اثباتی: دستان بنده، به شرح زیر:

الف) از مچ دست تا جایی که آستین یک پیراهن آستین کوتاه مردانه ی متعارف می آید.

ب) از قسمت یاد شده تا کتف

روش اثبات: استقراء خیلی ناقص

نتیجه: بنده در فرجه ها به سر می برم.

----

اضافه شد 1: انقدر به این گورخونه سر نزده بودم که حتا آدرس الکترونیکی اینجا رو فراموش کرده بودم. حافظه ی کوتاه مدت رو باید بدم بره به جاش آدامسی چیزی بگیرم، اگه بدن. پس فردا امتحان دارم و کلی درس نخونده مونده، اونوقت من یک ساعت تقریبن داشتم با این مزخرف ور میرفتم تا لاگ ین کنه بتونم اینو بذارم بالا؛ آخرشم مردم! آدرس رو غلط می زدم! SHIT.

اضافه شد 2: یه پست خواستم بذارم ها... هم آدرس، هم رمز، هم پاسخ پرسش امنیتی، هم کوفت و هم هر درد دیگه یادم رفته بود. اه اه اه. حال گیری بود واسه خودش. حیف دو ساعت صرف وقت و خستگی...

تو واسه بهترینِ زندگی ها برگزیده ای...

2010-12-02T18:05:00.002+03:30

داشتم همینجوری تو آرشیو میگشتم، چندتا آهنگ با موضوع مشترک پیدا کردم. با توجه به اینکه دوتا از اونا هم نسبتن جدید هستن، اینا رو با اون چندتا قدیمیها میذارم بالا. چند وقت بود میخواستم بذارم، اما نمیشد...

به خاطر من

مادر قصه هات بودن واسه ما دوای درد ... آخرش میمردن همه ی آدمای بد

با طلاق شما منم میشم آدم بده ... بیا خوبی کن و بد بودنو یادم نده

خودم دلواپست میشم

رو بدنه ی زندگی تون غبار می پلکه ... عشق اجباری یه روزی مثل حباب میترکه

عشق؟ هه! حس کردین شما این خلاء رو جفتی ... تو که اونو نمیخواستی چرا بله رو گفتی؟

از من بگو

همواره باهاش بودی از آغاز، از گهواره؛

صلاح هست با طلاق یه بچه ی هشت ساله رو بکنیش هلاک

با این کار مرگبارت؟ بعدش فرار و بهش بگی خدانگهدارت

طلاق

شماها فکر راحتی خودتونین و بس ... بیچاره بچه تونه که بغض داره تو هر نفس

نه تویی که پدری، پدری کردی بهش ... نه مادری که آینده ش رو ترجیح داده بهش

1 > حجم فایلها رو آوردم پایین. به تبع کیفیت هم اومده پایین، ولی خیلی اهمیتی نداره. چون به خاطر تکست کارها، گذاشتمشون بالا.

2 > به شخصه آهنگ دوم رو خیلی دوست دارم.

مکتوب

2010-11-25T19:54:00.002+03:30

این قصه، این قصه و قصه ها پایانی ندارند. من می نویسم. خسته که شدم کمی مهمل می بافم و آبش را زیاد میکنم، به مغزم فشار میآرم و بعد که قفل کرد و به دیوار بست رسید، نقطه ای میذارم ته حرفام و شما هم صفحه رو میبندی و زیر لب غر و لندی میکنی و میری. من هم فراموش میکنم سطر سطر و بند بند این نوشته ها رو. نه که منفراموشکارم، نه که از روی بیکاری و سیری بنویسم، نه که ارزش حرفامو در نکنم؛ تو هم مثل من و مایی. تو هم کمبودی احساس میکنی وقتی فکر میکنی مثل من، مثل ما. البته که من آسمون رو همیشه ی خدا و همه جا آبی نمیبینم. نه که نباشه، من نمی تونم ببینم. شاید اگه بریم بالا باشه، ولی...
میدونی؟ آسمون همیشه آبی هم اگه باشه، همه جا هم اگه آبی باشه و روشن، دست کم روی زمین اینطور نیست. اون بالا هرچی میخواد باشه مهم نیست. ما اینجا جاذبه مانندی داریم که دو پامون رو چسبونده به زمین، خسته که میشیم دراز میکشیم رو زمین، پیر هم که باشیم مدام پخش روی زمینیم. زمین بزرگ، زمین پر آب، زمین ستمکار...
نمیفهمی چی میگم. حتا اون قسمت هایی هم که میفهمی، دلواپسی و اضطرابت رو زیاد میکنه: نشسته یه گوشه ی دیوار، سرده. با دستاش انگشتای پاش رو گرفته و سرش رو قایم کرده لابلای زانوهاش، ها میکنه. نفسش در نمیاد یا اگه در باید سردتر از سرمای انگشتاشه. سعی میکنه افکارش رو متمرکز کنه ولی هرچی بیشتر فکر میکنه، تشویش درونی بیشتری وجودشو در بر میگیره. دیوارا سردن، کمی فاصله میگیره و دراز میکشه روی فرش. چشمها بسته. فوران اتفاقات دیروز امروز توی مغزش، تصادف وحشتناک، باغ گل، عسل طلایی...
یه خط صاف؛ میتونه خوب باشه یا نه. میتونه خط صاف جاده باشه که خواب آوره، خط صاف نوار قلب باشه که ساکته، خط صافه نوشته های من باشه که از روی اجباره.
بزرگترین مشکل ما میدونی چیه؟ هر کس یه چیز میتونه بگه مگه نه؟
اینجا هم اینجوریه دیگه. حتا اگه دلت یه سری چیزا رو نخواد، تحمیل ممکنه بشه بهت. وقتی میشینم فکر میکنم قفل میکنم. میگم یعنی واقعن هیچ راهی وجود نداره که بشه شرایط رو عوض کرد؟ مطلوب من واقعن انقدر دست نیافتنیه؟ میرم تو لک و سعی میکنم فراموشش کنم. همیشه همینطور بوده...

زیرپوستی

2010-10-23T19:08:00.002+03:30

حس عجیبی درونم موج میزنه. تو دلم مدام تشویش جریان داره و حتا اندکی هم ترس. علتش و نمیدونم، یا شایدم میدونم و خودم رو زدم به خریت که اضطرابم رو برخودم بپوشونم. چه کاره بیهوده ای. خستگی این چند روزه تحمل و طاقت و انرژی رو تو بدنم به حداقل رسونده، دراز که میشکم، تمامن درد میگیرم. انگار بسته اندم و از هر طرف می کشند. مهرماه گذشت بی کمترین رخداد متفاوتی. همه ی وقت در دانشگاه سپری شد، نیمی در کلاسها و الباقی توی کتابخونه، سلف یا محوطه. کسل کنندگی ناشی از روزمرگی اش به کنار که کنار اومدم باهاش دیگه کم کم، ولی انصافن خستگی کلاسهای 8 صبح و 7 شب واقعن طاقت فرساست. صبحها با خستگی بیدار میشم، شبها با بیحالی میخوابم. اینهم وضعیت این ترم تحصیلی م.

در کل میخوریم و میخوابیم و کار مفیدی انجام نمیدیم، نتیجه بخش هم هست صد البته؛ روز به روز پیل (همون فیل منظورمه، واسه اینکه مشکلی پیش نیاد پارسیش کردم) تر از دیروز، دور کمر روزانه بطور چشمگیری پهن و دور کمر شلوارها بی معرفتانه تنگ تر میشن. هرچی هم که سعی میکنم از تنقلات توی دانشگاه بکاهم و به جای آبمیوه های رنگارنگ، به چای ساده بسنده کنم، افاقه نمیکنه. در هر صورت مهم نیست. انقدر چیزهایی هستند که اگه حس غصه خوردن باشه، باید براشون غصه بخورم که نوبت به اینها نمیرسه.

خیلی کوتاه شد این دفعه. 5 دقیقه فکر کردم چیز دیگری برای نوشتن که هم سنخ مذکورات باشه به ذهنم نرسید. فعلن همینا، بالا باش!

2010-10-16T20:36:00.002+03:30

زندگی ت مسیر پیدا کرده بدبخت، بفهم. همین حالا که افتادی توی جاده درکش کن، نه وقتی که میزنی به خاکی. تو دیگر بزرگ شدی. بانگ و نهیب نیازت نیست. ملایم، حتا اگر در گوشت آهسته نجوا کنم، تو خواهی فهمید و فقط هم تو خواهی فهمید نه کس دیگر. به سان کودکی شیرخواره در آغوشم. میدانی که ز چه میگویم؟

فروتن باش. همیشه بالا را بنگر و بدان فکر کن که دست بالای هر دست بسیار است. فکر نان باش و به زندگی ت برس. کارها را کمی سامان بخش، باقی خود کم کمک به راه می آیند و فرمون این چرخ که نه، دست کم غربیلک زندگی خودت به دستت می آید. نگو چیزی نیست. نگو کوچک است و نا قابل. تو بزرگی، تو دریایی، تو ژرفترین ژرفایی. تو آنی که قیاست با کس دیگر نتوان کرد. تو جاری هستی. تو میدانی و میخوانی و میخواهی بدانی، از من، از شب، از سپیدی، از ترس، از درد، از زندگی میخواهی بدانی. زندگی ات بن بست نیست. تو در بن بست زندگی ات محبوس نشدی، زندگی ات در بن بست مانده و در پیش تو زانو زده، بکشش. رکن دوم را بکش، رکن دومی در کار نیست. غولی که ساختی رو بکش و تدفینش کن. فقط خودت هستی و خودت. بیگانه ای نیست، آسوده خاطر باش و به درونت شک نکن.

نوایِ خوشِ دل

2010-09-25T22:05:00.003+03:30

میاد کنارم میشینه. زیر لب داره واسه خودش زمزمه میکنه. یه کم صورتم رو به لبهاش نزدیک میکنم. اخم میکنه و ساکت میشه. اومده کنارم نشسته زانوهاش رو بغل گرفته معلومه از یه چیزی ناراحته. شایدم من اشتباه احساس میکنم و چیزی نشده. بهش میگم عزیزجان، چی شده؟ سرشو میاره بالا نگاهم میکنه. عمق نگاهش خالیه. هیچ چی از تو چشاش نمیفهمم. مثل یخ میمونه. دوباره سرش رو میندازه پایین. میرم میچسبم بهش تکیه میدم به دیوار و شروع میکنم حرف زدن...
ببین من مثل برادر تو میمونم. گوشم هم آماده س که بشنوه و از این حرفها. هیچ چیزی نمیگه. فقط سکوت میکنه. مثل همیشه حالت غریبی بهم دست میده. دچار تشویشی پریشون میشم و مدام گوشه ی لبم رو گاز میگیرم. زخم میشه، کنده میشه پوستش، خون میاد کم کم. میگم دیدی چکار کردی؟ زیر لبی میگه من کاری نکردم که، خودت گاز گرفتی خودت رو. میگم ولش کن اصن، مهم نیست. سرم رو میچسبونم به دیوار و اتاق رو برانداز میکنم. یه دیوار سفید، یه پنجره ی قدیمی، یه پرده ی قدیمی اما تمیز. یه موکت هم کف اتاق پهنه و یه زیرانداز که عزیزجان روش نشسته. چشمها رو میبندم و فکر میکنم. احساس میکنم حالا که چشمهامو بستم عزیزجان داره چارچشمی نگاهم میکنه، مضطربتر میشم و چشمهام رو میفشرم به هم. انقد زور میدم بهش که پشت پلکهام درد میگیره و ول میکنم. صدای به هم خوردن لبش رو میشنوم. انگاری باز داره چیزی میخونه واسه خودش. ذهنم میره باز، میره یه جا دیگه...
میزنم کنار، از یه آقایی آدرس میپرسم. میگه اولین خروجی برو بیرون و برس به میدون. میدون رو مستقیم برو بالا. 300 متر بری بالا رسیدی. تشکر میکنم و راه میفتم. میرسم به خروجی، حواسم نیست. رد میشم. یه کم جلوتر میزنم بغل و از آینه پشت سر رو نگاه میکنم. نمیشه برگشت. مضطرب میشم. ناگهان صدای عزیزجان منو به خودم میاره. حواسم با اضطراب میاد پیشش. اما دوباره ساکت میشه. میگم چیه عزیزجان؟ حست درد گرفته باز؟ سرش رو تکون میده. میگم پس چی؟ من من میکنه و مردده.
یادته قبلنا یه ترنج برمیداشتیم و کنار هم رو بروی دیوار می نشستیم و ترنج رو قل میدادیم سمت دیوار. میخورد به پایین دیوار و برمیگشت؟ یادته چقدر با هم یکی بودیم؟ حالا هم هستیم. چند ساله؟ رفاقت مثل شراب میمونه. کهنه ش عشقه. میگم آره عزیزجان یادته. یه نوار داشتی پیانو میزد و باهاش باهم گریه میکردیم؟ توی اون سرما میرفتیم زیر پتوی کوچیکمون، به زور خودمون رو اون زیر جامیدادیم که دست و پامون نزنه بیرون. بعد صدای هق هق تو می اومد. میگفتم چرا هق هق؟ میگفتی چرا صدای خودت داره میلرزه؟ چون نمیخوام ناراحت باشی؟ تو که راست میگی. انگاری از هم خجالت میکشیدیم، غروری داشتیم که خیلی دیر شکست خلاص شدیم. میگه تو هنوزم مغروری، میگم نه، دیگه من مثل آب روون توی جوی آب میمونم. نگاهم میکنه لبخند میزنه. لبخندت رو دوست دارم عزیزجان. بازم نگاهم میکنه. میگه یادته ترنجه رو چه میکردیم؟ میگم آره، من هی میخواستم از پنجره با آخرین قدرتم پرتابش کنم، ولی تو هیچوقت نذاشتی. ازم میگرفتیش. با چاقو پوستش رو میکندی به زور. میگفتم ولش کن عزیزجان، آبلمبو شده دیگه. میگفتی تازه عمل اومده بخور ببین چی شده. من با اکراه میخوردم، داغ بود و انگاری گازدار. میگفتم این چیه آخه بذار برم از یخچال دوتا بیارم هم خنکه و هم سفت.
انگار فکرم رو خوند، پرید وسط حرفهام و گفت الآن دلت چی میخواد. گفتم پیانو با ترنج. لبخند غمناکی زد و گفت حالا دیدی؟ گفتم آره، همیشه حق با توئه عزیزجان. من اگه تورو نداشتم از غصه دق میکردم. میگه میدونم، من هم گاهی همین حس رو دارم. راست میگفت، گاهی وقتا این رو از حالتش میفهمیدم...

خط بکش دور خودت رها شو

2010-09-23T18:12:00.003+03:30

صندلی چرمی روبروی میز؛ برو و ولو شو روش و چشماتو ببند. به زندگی فکر کن. چشمهات رو ببند و فکر کن به هر چیزی که به ذهنت خطور خواهد کرد. فکر کن. نگران نباش، نگرانش نباش نمره کمتر از بیست بهت نمیدم. سرت رو خم کن به عقب و بذار سر پشتی صندلی. غرق شو در تفکرات خودت بذار ذهنت ورزش کنه. رُکون تموم وجودت رو فرا گرفته. بذار وا شی بشکفی هرز نباشی. اول از خودت شروع کن و تعمیمش بده. تو میتونی، موفق میشی. کلی چیزها هست که باید راجع بهش فکر کنی. میدونم قفل کرده مغزت اما سرانجام باید شروع کنی دیگه. تابستون نود روزه رفت و به جای اینکه از دردها و خستگیهات بکاهه، باری شد افزون رو دوشت موند. هر یک روز رو ذخیره کردی پشتت و کشیدی و کشیدی و یه لحظه هم فکر نکردی. فقط کشیدی و تحمل کردی و درنگ نکردی و آخرش هم بریدی. قفل کردی موندی چه باید کرد. گرمای هوا بخار شد و زیر پوست دست، شکمت، تنت ریشه کرد و بزرگ شد و بچه دار. داغ کردی نمیدونی چه کنی. روزی یه بار میری و دوشی میگیری به هوای اینکه خنک شی، از گرما رهایی یابی. گرما ترکت نمیکند. دلت ابرهای نم‏زنی میخواهد که هوا را گرفته کند. بغض را در دلت بکارد و بشینی روی پله ها روبروی باغچه ی کوچک حیاط. هوا گرفته باشد. هویجی از جیبت بیرون بیاوری و سخت گاز بزنی و بیهوا با هوا بگریی. بزند به سرت کاشی های کف را برداری. خاک زیرشان را خالی کنی و گوری بسازی و داخلش دراز بکشی. باران به صورتت چکه می کند. یکه میخوری که چرا لحدت سنگ ندارد. نایی برای باز ایستادن نیست. دراز بکش و فکر به هر آنچه که به ذهنت میاید و کاری به چیزی نداشته باش. غرق شو در چاله ای که حالا درش دراز کشیدی و بارون پر از آبش کرده. کرمها کاری به بدنت ندارند. آنها غرق شدند و روی سطح آب شناورند. غرق شو در گودال خاکی قبرت و قلبت رو به آب بسپار به آبی زلال. نفسهایت را حباب نکن و به سح آب نده و نگه کن. حواست به تمرکزت باشه. همونجا باش، بزی، اگه دختری همونجا هم بزا و بذار آب جلا بده کل وجودت رو. هر وقت فکر کردی که تازه شدی، چند سال دیگر بمان و بعد بیا بیرون. سعی کن اینبار جوری باشی که نیازی به آبت نباشه برای تعمید...

گه سگ

2010-08-26T19:34:00.002+04:30

بازم این ک*کشهای حرومزاده ریختن تو خیابون یه میک گرفتن دسته شون افتادن به عرعر و ریدن به آسایش من. کون لق همه تون رو سگ شاشید توش و بش. یه روزی میاد که اون طبل با دو تا چوبش افقی بره تو کونتون. خدا لعنت کنه طبل و رمضون و عاشورا و هرچی تک دسته و محرم و الخ. تف تو ایران که هر روز ک*ری تر از دیروزشه...

2010-08-21T15:54:00.002+04:30

رسم این زمونه نامردیه، خیلی نامردیه...

باید دور شد از این دنیای پوشالی...

2010-08-17T15:45:00.001+04:30

هه هه، چه خبر از کار و بار؟ خوش میگذره سگ‏صفت؟

این چی میگه؟ با کیه؟ نمیدونم فکر کنم مخش چت کرده. آره از دنده سگش بلند شده. اصلن از وقتی که اونطوری شد قاطی کرده، چت مغز شده. میگم بیا باش صوبت کنیم یه جوری راضی ش کنیم بره پیش دکتری چیزی. ولش کن بابا اون بوزینه رو؛ بره به درک.

آره عوضیا، دیگه پشم به کت نمنونده حالا بره به درک؟ تف توتون. اینهمه این یارو گفت ولی دنیا اونی مه میخواستم نبودا، من احمق قبول نکردم. گفتم گور باباش. هر آشغالی میخواد باشه، من یه جوری یه کاری میکنم راست شه. هه، بزرگ شو نا آدم، بلند شو ببین چه میکنی با خودت. چه غلطی میکنی؟ افتادی تو لجن آره؟ پا بزن، پا بزن تا بره پایین لجن بیاد بره تو حلقت بیهوش شی خواب ببینی که فرشته شدی. یه چوب دست طلایی هم بهت دادن سرش برق میزنه به هر چیزی اشاره کنی همون میشه که اراده کنی. آره برو حال کن با چوبت، به یه سوسک اشاره کن تبدیل شه به گوشت بره بشین با حشر بخورش تا از چش و گوشت تار و پود گوشت بزنه بیرون. بشین خودت رو خفه کن وقتی اذان میگن. ساعت 4 صبح بیدار شو، برو سر یخچال به قاعده ی چار تا فیل بریز اون تو، بعدم مثل نش بیفت رو تخت تا 3 بعدازظهر. خوبه نه؟ هی راه برو از کنار حلیمی و آشی و حناقی رد شو بو بکش بگو خدا شکرت، یه تسبیم بندا دور گردنت، یکی هم لا دستت باشه ور برو باش دستت بیکار نمونه. زیر لب قدقد کن خدا و پیغمبر و امام زمون کمکت کنن دستت جون داشته باشه. برگرد دارن دعا میخونن، وقت خلوصه، خلوص، مناجات با غذاهایی که از طرف خدات اومده؟ آره خب شکرت ییا رحمان یا غفور. بخندم به ریشت؟ هه هه، یخندم؟ تو عوضی که میری 2 ساعت تو جگوزی میشینی با فشار آب لاس میزنی حال میکنی و تنگت گرفت می*زی یا می*شی یا حتا بله، دیگه قدقد واسه چی ته؟ به به، به به، چقدر زیاد چقدر زیاد...

ول کن این ما*طا ها رو، پاشو، پاشو لباست رو بپ.ش یه سر بریم قبرستون. ببینیم چه خبره، کی به کیه؟ یه گودال پیدا کنیم 3 ساعت توش دراز بکشیم جیک نزنیم. انگار مردیم. نه... آدامست رو در آر از دهنت. تو مردی. آب دهنت مثال شده افتاده تو دهن مردم. میخندی؟ مگه دارم جک میگم برات د*ث؟ یالا، بپوش بریم...

اینجا کجاست؟ طویله س؟ این نوشته ها چین؟ نه، مث اینکه دفتره، تقویمه، این که خط خواهر توئه. بزن صفحه آخر دفترچه تلفنش باید باشه شماره این دوست موستاشو برداریم شاید را دادن. از قدیم و ندیم گفتن سنگ مفته گنجیکشم مفت. مام میگیم چشم مفته سولاخم مفت. فقط یه چیزی هست. تو به شانس اعتقاد داری؟ من شانسم واقعن خیلی تخ*ه. نکنه سه شه بد شه واسه مون. میگه نه. میگه بچه باز بود. من نمی دونمستم که میاد کنار میزا وای میسه میگه کو نت یا کونت. پس چون نمیدونستم حتمن نمیدونم که منظورش کون طرف بوده و تیز کرده بوده یا اینکه واقعن قصد داوری داشته مردک افغان. به هر حال هر کوفتی که بوده بزرگترین آرزوی من اینه که به زودی همه چیز یه خط صاف شه. انگار که توی یه فولوکس درب و داغون عتیقه نشستی، طرف داره با 90 تا کون ماشینو پاره میکنه. اما تو که اهمیتی نمیدی، مهم اینه که از بس بالا پایین شدی تو این فولوکس که دمبالچه و لگن و ماتحت و سایر واسه ت نمونده. پس فردا کبود میشه ورم میکنه. دوست داری زودتر پیاده شی حتا اگه وسط بیابون باشه، بعد میفهمی که چه گهی خوردم، برگرد بابا. اما ریدی رفت. یه بار تصمیم گرفتی ریدی دیگه. واسه چی میخوای دوباره ثابت کنی که احمقی؟ میدونم دیگه، به خدا میدونم. خودت رو زجر نده انقدر. آقازاده میاد همچین با قیافه حق به جانب و با لحن منم منم میاد جلو میگه قد قد. ببند چوب ت اون لحنت. یه عمری ما تو و کل بکست رو حتا خ*یه خودمون حساب نمیکردیم حالا چیز شده فکر کردی خبریه گ*ز برت داشته؟ یه سوزن بزنم بهت با کله ی بیمخ بخوری زمین خون و مونت که به درکت، پول و مولت از شیش جیبت بریزه بیرون با کلیدای خونه. برم سر راه کیک بزنم با نکتار شب ککه شد کام و خیلی ملو بیام کیلید بندازم خونتون که خالیه و ننه بابات افتادن دمبال ک* و ک*ن بچه شون، یه مداد بردارم برم تو اتاقت رو دیوار واست ومپایر بکشم که از دندونش داره شهد و عسل چیکه میکنه، با ماژیکت تمام عکسای یادگاری رو سیبیل بذارم پشتش بنویسم خدا بیامرزدت و وقتی نقطه ی دوم ت رو گذاشتم اون دستگاهی که بت آویزون کردن یه جیغ ممتد بکشه و خظ صاف بشه و پرستارا بریزن سرت. دکتر میاد به ننه بابات میگه، متاسفم، ما هر کاری که باید انجام دادیم. برو بابا، ک*م نیستی. اینجا ایرانه ها، میخواستی گل بباره؟ برو، برو دعا کن گه نباره فقط، گل با تمام خاراش بره یه جای علی وافوری. ما موندیم حیرون که این انچوچک نمیمیره. جدیا، ما که فرشته ایم و چوب طلا داریم که سرش برق میزنه، وقتی تو تی وی نشونش میدن و چوبم رو میگیرم سمتش، سر وب گ*ی میشه، چاههای خونه بسته میشه بوی تعفن همه جا رو بر میداره. میگه یه کاری کن، الان ماه م ب ا ر ک مش رمضونه، بیا جلو من وایسا من جرت بدم، بمیری اجرشم بیشتره واسه ت. مام سرعت نتمون بیشتر میشه عوضش کمتر فوش میخوری سگ توله پدر. نتمون؟ نت؟ اصن کو نت؟ حاجی خلوته بکش پایین بگی دستت خجالت نکش کسی نیس ننبیه، آها، آ باریکلا. خالا ب*اش توش...

نمایش زندگیت واسه م فانه به خودت قسم. میشینم پشت مونیتور میبینم که چه احمقانه حماقت میکنی. کلاتو بردار از سرت رفیق،ماسکت رو بکن. من که تو تک تک سلولای کثیفتم میدونم چه خبره دیگه. فیلمت رو بازی کن. نمایشت هم دیگه رنگی نداره آخه باورت نمیکنم. تیرت خطا رفت آره؟ ادامه بده عیب نداره شاید همنشین در من اثر کرد و خریت تو به من منتقل شد. اونوقت منم میشم یکی مثل خودت، سر فرو میبرم تو برف و میگم همه چی خوبه. همه چی توپه. همه چی خداس، همه چی همه چی همه چی. همه چی رو فراموش میکنم دنیای رنگارنگ خوش خط و خال رو. بعد هر چی بگی میگم چشم، هیپنوتیزمت میشم هرچی میخوای تلقین کن بهم. ولی آخرش یه روزی بیدار میشم تو و دنیا رو بیدار میکنم. خدا رو تکون میدم بیدارش میکنم بهش میگم داری اشتباه میکنی، پاشو. تموم شد دیگه خواب نبین واسه نا آدمات. دستمو نشونش میدم میگم چشماتو باز کن ببین هر کس رسید یه زخمی خراشید رو تنم یادگار، ببین گذاشتنم وسط هزار تا جاذبه از همه طرف کشیدنم استخونام در رفته عین چیز خر آویزون شدم. میبینی؟ عصبانیش میکنم از اون بالا پرتم کنه پایین بیفتم وسط آبهای آزاد شنا کنم تا برسم. شنا کنم تا برسم به یه ساحل، یه بندرگاه، یه جا که بشه نفس کشید سرب نره تو حلقم و سرفه نکنم و توجیه. برسم برم مست کنم دراز بکشم مخدر بزنم بگم ما که خدا ندیدیم، اون که دیدم خدا نبود، واسه چی محدود شم؟ همه رو زیر بکشم، بکشمشون زیر خاک دفنشون کنم و راضی شم یه کم دلم خنک شه، بذارم برم. برم بالای یه درخت که پرواز کنم تا رو زمین، که پرواز کنم تا رو زمین...

کسی نفهمید غمم چی بوده...

2010-08-09T17:43:00.003+04:30

الحمد لله، الحمد لله!

2010-07-29T20:59:00.001+04:30

غیبتم یه کم زیادی طولانی شد. اصلن حس نوشتن رفته داره به مرغا دون میده. من بودم و این نوشتن و یه ماتحت فراخ، که با رفتنش من و کونم موندیم. ولی خب گویا برگشته، الحمد لله!

والله ما یه استادی داریم که اخلاق درس میده آدم خوبی هم هست ولی خب یه کم زیادی کج‏معنویه! چندین روز پیش ایشون فرمودن که انسان برای چه بوجود آمد؟ از همه ی حضار در کلاس هم این سوال رو پرسیدن و متاسفانه من اولین نفر بودم. یه چرتی گفتم و گذشت! راستش ترسیدم دهنم رو باز کنم و دیگه نتونم ببندم، حکم ارتدادم رو همونجا صادر کنه! هرچی که دانشجوها به عنوان جواب می گفتن ایشون جواب میداد که "یعنی خدا نیاز داشته که ..." نوبت از همه گذشت و به استاد رسید، گفتند تو قرآن جوابش اومده. سه تا دلیل گفت که من فقط یکیش یادمه، رسیدن به سعادت. عرض کنم که این محکم ترین دلیل بود. قبل اینکه بخواد جواب بده خودش، گفتم استاد بیخیال، پاسغ به این سوال اصلن فایده ی عملی نداره؛ گفتند مهمترین سوال در زندگیه هر آدمیه، لا ریب فیه!! در کل اینو می خوام بگم که من نفهمیدم آخرش بلخره خدا یعنی نیاز داشت که موجود مختاری که ماکت خودش باشه رو زمین بیافرینه که به سعادت برسن؟ الحمد لله!

این آلبوم مستان سلامت میکنند پورناظری ها واقعن فوق العاده س! بخرید گوش کنید حتمن، کلن خیلی خوشحالم که فارسی بلدم و می تونم از موسیقی سنتی و رپ فارسی لذت ببرم!

------------------

تاریخ این نوشته یادم نیست! تو آرشیو پیداش کردم همراه با دو سه تا نوشته دیگه!

چشم به هم بذاری میبینی رفت عمرت

2010-07-15T14:48:00.002+04:30

1)‏ وقتی بچه ای بزرگترین دغدغه ات اینه که چرا بزرگ نمیشی یا دو سانت قدت بلند نمیشه یا اینکه چرا دیگران تورو به هیچ جاشون حساب نمیکنند. حرص میخوری و دهنت سرویس میشه یهو به خودت میای میبینی تو جوونی هستی و خودتم نفهمیدی از کی.غصه میخوری، نوستاژی دوران کودکی و مدرسه و رفیق و باغ و فک و فامیل و نظربازی و کشف یه سادگی و واسه ت ساخته میشه و هرجا صحبت میشه از اینها هم میگی. شانس بیاری تو جوونی پیر نشده باشی یا به قولی پیرت نکرده باشن. حالا یه کم به خودت اومدی و لعنت میفرستی به خودت که چرا بچه نموندی و چرا آدما بزرگ میشن و از همین سؤالات!

2) ثانیه ها، روزها و سالها میگذرن، انقدر غرقی توی منجلاب عمیق زندگیت که گذر عمرت یادت میره. هر سال توروز و روز تولدت به یاد این میفتی که یه سال دیگه هم از عمرت رفت. دوباره فراموش میشه تا دفعه ی بعد.

تو دهه ی سوم غوطه میخوریم و فرضن درس میخونیم و در حقیقت ثانیه باطل می کنیم. چند سال بعد دوره ی تحصیلی بعدی یا سربازی اجباری و کله ی از ته تراشیده، بعدش هم به روال معمول، زندگی مشترک و جدایی از این طویله و آغاز یه زندگی دیگه، تا اینکه پیر میشی و آرزوهات دونه دونه میرن عین تار موهات. احتمالن اون موقع هم میشینی کوچکتر از خودت رو نصیحت میکنی که فلان باش و فلان نباش یا اینکه میشی عین این پییرسگ هایی که الآن دور و برت میبینی. آخرشم که تنها جایی هست که معلومه، تو یه وجب خاک به خواب میری. تمام.

3) بیست و سوم تیر، دیروز، از صبح تا ظهر، کوتاه ولی مفید. امید که همه روزا مثل دیروز باشه، پرانرژی و مفید والبته پر از شاتوت های چاقالوی خوشمزه!! تولدت مبارک دخترک، همه ی روزها برات سفید باشن و نورانی!

2010-06-20T21:29:00.002+04:30

پینوکیو خیلی ساده با یه طراحی / رفت و خابید زیر تیغ جراحی

دماغش انحراف داشت پلیس اونو به غایت زد / آخه منحرف رو باید هدایت کرد (تهم)

شکوه نامه (1)

2010-06-15T19:14:00.009+04:30

نوشته دارای الفاظ رکیک می‏باشد...

می دونستم شانس تخمیم در حد کیر خره، ولی تا این حد؟؟ مادرش رو سگ گ.ائید تا دسته که از تنظیم خانواده هم شانس نیاوردیم و یه کسخل کیری شد چستاد. ریدم به قبر ایران و پدر ایران و سیستم آموزشی و دانشگاهاش. واقعن دانشگا لفظ خوبیه واسه ش. خیلی قشنگ علم و دانش رو به گا میده میره. سگ شاشید تو این شانس ریدمان من. اه، عمه جنده ها...

2010-06-13T00:45:00.002+04:30

حسین تهی: "زیرزمینی بودن یعنی تو هیچ قالبی جا نشی، سر همین دوس دارم همیشه زیرزمینی باشم..."

2010-06-10T00:51:00.002+04:30

حال که با خود می‏اندیشم، به این نتیجه می‏رسم که بزرگترین آرزویم این است که در این برهه‏ی شوم زمان در این خاک غباراندود نباشم. احساس تلف شدن عمر و زندگی و پوچی و یأس و همه چیز با هم به آدم هجوم می‏آورد. نمی‏توان بیغ بود، پشت به همه‏ی تلخی‏هایی که می‏بینی کرد و چشم به روی واقعیات بست و گفت که اوضاع عالی است، خدا را شکر. واقعن کمال بی‏اعتنایی و ارزش قائل نشدن برای خود است اگر چنین کنم. همیشه راضی بوده‏ام به ایرانی بودن و حتا خرسند، اما چرا الآن و چرا در این رژیم؟ چرا صاف افتاده‏ام وسط اسلامیون؟ من که سازگار نمی‏شوم باشان، آنها هم که تاب حرفهای باز مرا ندارند، به چه تناسب اینجایم؟ نفس می‏کشم به چه امید؟ دلخوش به کدام آینده باید بود؟ آنوقت در تلویزیون و رادیو و خطبه‏های مَناز عُمجِه می‏گویند جوانان ما فلانند و فلان، جوانان ما باید بدانند فلان، جوانان ما...

جوانان ما اگر اوضاع به همین منوال باشد بمیرند اگر، بسیار بهتر است. نه اینست؟

2010-06-09T19:54:00.004+04:30

یا رب مباد آنکه گدا معتبر شود ... گر معتبر شود ز خدا بی خبر شود

2010-05-31T10:48:00.002+04:30

دل و دستم به نوشتن گرایش داره، اما مشکل اینجاست که نمی‏دونم دیگه چه باید گفت و چه نباید...

2010-05-27T23:03:00.002+04:30

با خدا باش، پادشاهی کن ... بی‏خدا باش، هر آنچه خواهی کن

2010-04-22T23:28:00.002+04:30

چه غم‏انگیز است قصه‏ی پیر شدن آدمها...

دلم خسته س

2010-04-03T00:27:00.004+04:30

دلم گرفته. نمی دونم از کجاش بگم. بریدم از همه چی. احساس می کنم حسهای دوسال پیش داره بر میگرده تا منو ببلعه و یه جوری تو خودش هضم کنه که خودم حتا متوجه نشم. چه دردیه این آخه خدا؟ از زندگی م خسته شدم دیگه. از یکنواختی خسته شدم. خیلی چیزا داشتن خوبه، سلامت بودن خوبه، محتاج نبودن خوبه ولی من حتا از اینا هم خسته شدم. از اینکه نمی دونم باید چه کار کنم هم خسته شدم. من چی ام؟ یه موجود غیرقابل پیش بینی ای که خودم هم نمی تونم خودم رو درک کنم بقیه دیگه بماند. من اینجا چه غلطی می کنم وسط این مردم؟ که نه من اونا رو می فهمم و نه اونا منو. به هرد دری زدم باهاشون ارتباط برقرار کنم ولی نمیشه لامصب. خسته شدم دیگه... یا باید بمیری یا اینکه خایمال این و اون باشی. هیچ راه دیگه ای نیست که ته جفتشون هم تو چاه مستراح ختمه. لعنت به این خلقت...

2010-03-27T19:50:00.002+04:30

امروز هرکس که رسید سرم داد زد. بی‏استثنا هرکس. اما از تو دیگه انتظار نداشتم. دلم واسه خودم سوخت. اگه دیگه حرف نزدم واسه بغضم بود. برای اولین باره که دلم می‏خواست لال می‏بودم. دعا می‏کنم لال شم، شاید اینطوری یکی دل بسوزونه فریاد نکشه. خیلی بهتر میشه...

عید امسال، همون حس همیشگی

2010-03-21T22:17:00.005+03:30

دمش گرم باز دست‏کم این گوگل حواسش هست و یه عیدی به ما داد. مثل اینکه اینجا هیچکس به فکر هیچکس دیگه‏ای نیست. همه رد کار خودشونن. خدا، یعنی میشه این گربه رنگ برکت حقیقی رو ببینه؟ یعنی میشه اون روز خوبه برسه؟ خدا، 88 که رید. 89 گلستونمون کن لااقل. کسی دستش جلو کسی دراز نباشه. محتاج این امت شدن ذلتیه که تا دچارش نشی حالیت نمیشه. خدا، اقل مایحتاج یه زندگی سالم رو بده به همه، بعد اگر کسی خبطی کرد اذیتش کن.

خدا، دستای هیچکس واسه نون شب پیش کس دیگه‏ای دراز نباشه.
هیچکس دمبال کندن و رفتن نباشه، هیچکس سرافکنده نباشه، هیچکس از گرسنگی و نداریِ خرج درمان نمیره. هیچکس بی‏آبرو نباشه. خدا... این تو و این ما و این 89، تنهامون نذار.
هر روز که می‏گذره، بیشتر احساس غریبی می‏کنم. انگار که من مال این دنیا نیستم، انگار که اشتباه به این دنیا اومدم...

-----------
بود آیا که در میکده‏ها بگشایند؟ گره از کار فروبسته‏ی ما بگشایند؟

-----------
حافظ امسال:
مرا می‏بینی و هر دم زیادت می‏کنی دردم / تو را می‏بینم و میلم زیادت می‏شود هر دم / بسامانم نمی‏پرسی نمی‏نم چه سر داری / به درمانم نمی‏کوشی نمی‏دانی مگر دردم

اینا پیشرفت نیست، عقب‏گرده

2010-03-15T21:45:00.001+03:30

زندگی می‏گذره. تندتر از فست‏ترین آهنگ‏های رپ دنیا. حتا کروس هم نداره تا کمی گوشِت خودش رو بهش تطبیق بده و حس خوگرفتگی دست بده بش. ولی در عوض یه جاهایی نمکه که می‏گنده و انقدر تکرار و تکرار و یکنواختی با تک‏تک ثانیه‏هات همراه میشه که دوست داری سر بکوبونی به دیوار و بیرون ریختنِ کرمیِ مغزت رو از سوراخ جمجمه‏ت ببینی و حرص بخوری یا لذت ببری. خون بدنت هم مثل آب بدنت تو اوج گرمای تابستون بدست این مکاره مکیده بشه بیرون و احساس کنی که رمقی درت نخواهد ماند و نمونه کم‏کم. اول گوشهات نشنفه و حست معلق بشه و بعد چشمهات خمار؛ رفته رفته بسته شه و وارد خلصه شی، یه دنیای جدید و یه تحولی که در انتظاره. یا نه، صبر کنی و یکنواختی مزخرف روز و شبهات رو ببینی و تحمل کنی و برای آسون شدن این تحمل به خودت هی بگی اینا بازی زمونه هست و اونی برده که کنار بیاد. آدم عاقل اولی رو انتخاب می‏کنه. گزینه‏ی دوم هم مال آدمای بزدله. اط یه طرف دیگه هم میشه گفت که اولی‏ها یه جورایی خرن و دومی‏ها هم آقای امیدوار. مثل اینکه از سیزده تا برگی که دستته هیچکدوم اونی نباشه که باید باشه. اما بازی می‏کنی چون امیدواری، خر هم. دل بستی به اون سیزده برگ دیگه‏ای که نمی‏دونی چیه ولی امیدواری هرچه که هست بتونه یه کاری برای بکنه. پس خیلی هم بین خر و امیدوار نیست. نمی‏خواستم این نتیجه رو بگیرم از نوشتن امشب. ولی خب یه معادله طراحی شد که اینم شد نتیجه‏ش. یعنی می‏رسه اون روزی که دیگه نیازی به این دکمه‏های لعنتی کیبورد برای خالی کردن عقده‏هام نداشته باشم؟

گاه طاقت بیار

2010-03-13T11:57:00.002+03:30

فکرش مثل بدنش درد می‏کرد. خودش علت را می‏دانست اما هرچه اندیشه می‏کرد راهی مناسب نمی‏یافت. دلش نمی‏خواست که در آن شرایط بیش از آن به مغزش فشار بیاورد. با چشمانی که از آن التماس می‏بارید به سفیدی سقف که در دل شب به سیاهی گراییده بود خیره شد و مثل هر شب آرزو کرد که دست‏کم امشب را که رمق در او سوسو می‏زند کابوس نبیند. چشمانش را فروبست. افکار گوناگونی به ذهنش هجوم آوردند. بی‏درنگ چشم گشود و صبح روشن را از پشت پرده تجسم کرد. دمی چشم بست و به یاد مشکلات افتاد. بحرانهایی که تا دیروز بودند. انتظار داشت که امروز فرق خاصی داشته باشد؟ بی‏هوده است و این را خودش هم می‏داند. مقاومت ایستادن و تحمل وزن خودش را هم دیگر ندارد، بدبختی‏هایش را کجا بگذارد؟ آرزو می کرد که می‏توانست روزی آنها را از خود منفک کند حتا اگر شده برای مدت کوتاهی. اما می‏دانست که هیچکدام از اینها نمی‏شود و آنچه که در نهایت خواهد ماند او است و یک صبح دیگر که باید به شب برساندش. عادت کرده بود دیگر، اما با عادتش هیچگاه الفت نگرفت. مرور زمان همیشه هم مرهم نیست. گاهی فقط می‏گذرد که گذشته باشد و بتوانیم بگوییم گذشت. حال اینکه چطور گذشت بماند برای اهلش.

( دوشمبه – هفدهم اسفند 88 )

رفتم و تنهاتر شدم

2010-02-14T11:38:00.001+03:30

هزار و سیصد و هشتاد و هشت. یه سال شمسی دیگه هم داره به اسفند می‌رسه و بعدش یکی بیشتر میشه. یه روز خوب و یه روز بد، بقیه هم معمولی. می‌گذرن که گذشته باشن. پرونده‌ی ترم تحصیلی هم با اغماض بسته شد و باز هم مثل همیشه.

گرچه واسه جمع‌بندی یه کم زوده و یک ماه دیگه مونده، ولی تقریبن میشه گفت که امسال سال چه کنم چه کنم بود. بیشترش اینطور گذشت. خیلی اهمیت نمی‌دم. تا اونجایی هم که یادم میاد هیچوقت نمی‌دادم. امروز جاریه. همیشه فکر می‌کنم که اگر بخوام به فردا فکر کنم از امروزم جا می‌مونم. اینم یه جورشه دیگه. شاید واسه بعضی‌ها البته ناجور باشه و بهش بگن هردمبیل.

دیروز مول در مورد رنگ هفت‌سین‌ش ازم پرسید. کلی فکر کردم و گفتم کرم، گفت نه. کلی دیگه فکر کردم و گفتم هویجی، گفت طلایی. خوبه، ولی جالب اینجاست که یادم نمیاد که تا حالا ما اینجا هفت‌سین داشته بوده باشیم. چرا یکی نمیاد ساختارشکنی کنه و به جای سین، شین یا لام و میم بذاره؟ یا مثلن هه؟ مگه چشه؟ اونجوری من خودم هم می‌تونم برم وسط سفره بشینم، مثل بودها. خوبه نه؟ یه روبان هم دور کله‌م ببندین که تزئین شم. چه شود؟ سیاه گر سرخ بپوشد خر بخندد! بی‌خیال همون سین خوبه! بذار من هفت‌تا سین اینجا بذارم بشه هفت‌سینم:

1.‌ سگ قرمز (از اونایی که نرم‌ن)

2. سابون

3. سفته (این باید تو آب خوابونده بشه)

4. سرِ خر (پلاستیکی و تزئینی باشه)

5. ساعتِ صفحه قرمز

6. سبزی (از اونایی که می‌خوریم)

7. کِرْم مصنوعی (این نماد سادیسمه. باشه خوبه)

عجب هفت‌سینی شد. حیف که همه‌ش رو ندارم که بچینم.

سوختگی دستم کم‌کم رو به بهبوده. امیدوارم جاش نمونه و لک‌لک نشم. خوشم نمیاد.

عجب نوشته‌ی خرتوخری شد. اینکه از هفت‌سین و اینا نوشتم دلیل نمیشه که خیلی ذوق داشته باشم واسه عید. کلن محض خالی نبودن عریضه عرض کردم.

-----------------

من به آینده‌های روشنم اعتقاد دارم ... چونکه آینده‌هائن که به من اعتماد دارن

2010-01-30T20:35:00.003+03:30

نشه که سال دیگه وقتی از اون کوچه و پس‌کوچه‌های پرخاطره‌ی محله رد می‌شی زمزمه کنی "بی تو مهتاب شبی باز آن کوچه گذشتم..."

فحش‌کش

2010-01-26T16:21:00.001+03:30

خب امتحانا که تموم شد و پرونده‌ش بسته شد. یک هفته تعطیلات میان دو ترمه. از همینجا باید شروع کرد به فحش دادن. حالا اینها به کنار؛ هفته چند روزه؟ هفت روز. دو روزش که تعطیله هیچ، می‌مونه پنج روز. از این پنج روز من سه روزش رو دانشگاه بودم. چرا؟ انتخاب واحد مشکل داره. نمره‌ها رو سایت نمی‌آد. اعتراض به نمره‌ها. یعنی خدا لعنت کنه همهی‌ی مسئولین از وزیر ک.س‌کش آموزش و پرورش گرفته تا مسئولین واحد آموزش و غیره.

این از این. بحث دیگه در مورد استادای ج.اکشه که من نمی‌دونم چرا همگی مثل سگ می‌مونن. خ.ارکسه‌ها انگارمی‌خوان ک.س ننه‌شون رو بدن که انقدر خست می‌کنن. اون د.یوث اومده میگه هرچی بعد امتحان شما بیشتر بگین سخت بود من خوشحال‌تر میشم، اون هم از اون خپل ح.رومزاده که میآد میشینه رو صندلیس یه بند ک.س به هم می‌دوزه و نظریاتش با عالم و آدم مخالف هست. تازه مخالفت هم که می‌کنی نمره‌ت میشه مثل من بدبخت. جالب اینجاست که بعد امتحان یه سری میان میگن میفتیم و یه عده دیگه میان میگن یه سوال رو به کل ننوشتیم و اینا. بعد نمره‌ها که میاد اونا شدن 19، من شدم 10. حالا چه‌جوری میشه معلوم نیست. یه عده خ.ایمال که هر روز دست‌شون تو شرت استاده و دارن می‌مالن میشن 20، اونی هم که نمی‌ماله 10. یعنی من سر ارشد یک خاری از تک‌تک اون خایمال‌ها بگ.ام که همون رو بذارن سر در شهر به عنوان دروازه. خیلی جالیه. اگه امتحان سراسری باشه و سؤالات یکسان و با کامپیوتر تصحیح بشه، رتبه‌ی من تو کشور دو رقمی میشه. اما تو دانشگاه همیشه نفر آخر ورودی‌ها هستم. علت: نمالیدن. من سرم بره خ.ایمالی استاد نمی‌کنم. اگه کسی این انتظار رو داره بمونه تو خماریش. حالا هی راه برین بدین 10 و 11 و 12. بالاخره ما هم به ارشد می‌رسیم. درسته که با شرط معدل ک.ونم پاره میشه، ولی حالا به وقتش من می‌دونم و بقیه. سگ شرفش به ز دروغگو و خ.ایماله. اینو از من داشته باشین.

یه بحث دیگه هم اینه که واقعن چرا دخترا همیشه نمره‌هاشون بالاتره؟ بیشتر می‌خونن؟ برو بابا دلت خوشه. ولی انصافن نمی‌دونم چه می‌کنن تو برگه‌ی امتحان. می‌شاشن رو برگه؟ نوک پستون ضمیمه‌ی برگه می‌کنند؟ بعدن با استادای مادر مورددار حساب می‌کنن و از خجالتشون در میان؟ خدا می‌دونه فقط.

تو زمینه‌ی درسی دیگه هیچ کاری به هیچ کسی ندارم. کلن خودم می‌دونم از این به بعد چه کنم با درسهام. ک.ون خودم رو جر بدم و یه ساعت بشینم کس بگم که چی؟ که آخرش کمتر بشم؟ این ترم هم گذشت. هر کس هر چند شد به ک.یرم؛ مبارک باشه. اما از ترم آینده می‌دونم چه‌جوری باید برخورد کنم.

وبلاگ قبلی رو بیشتر به خاطر فحش‌هایی که توش داشت پاک کردم و اومدم اینجا. اما مثل اینکه نمیشه بدون فحش. از این به بعد اینا هم به روال وبلاگ‌های اسبقه. هر کس خوشش نمیاد الزامی به خوندن نداره. والسلام.

دل خوشه به قدم زدن زیر نم ‏نم بارون ... شاید بتونه بشوره یه کم از دغدغه ‏هامون

2010-01-25T16:41:00.001+03:30

نوشته شخصی است، کسی مایل نیست، نخواند که بعد فحش بدهد...

اینجا به است که کمی شخصی‏تر بشود. ملاحظات هم کافی است. اینجا هم مثل بقیه‏ی جاهایی که بودند و الآن به رحمت خدا رفتند، قالب معین را برنمی‏تابد. آنارشیسم بخشی از وجودم شده که جدایی یا دل کندن ازش بس مشکل است و آزاردهنده. قرار نیست اطلاعات شیر کنم یا دل دو نفر را شاد کنم یا آموزش بدهم یا هر چیز دیگر. برای خودم است، هر کاری بخواهم می‏کنم و هر آنچه که نخواهم انجام نمی‏دهم. نگفتن بد است، طاقت‏فرساست. از اول فرجه‏ها و شاید حتا قبل‏تر از آن نگفته‏م. نگفته‏هایم جمع شد و شد تا با گفته‏های تو جمع شود و بماند یک دل غمناک که پوسید از بس احساس کرد تنهاست. خودت همیشه هستی اما احساس خوبی ندارم؛ شاید دلت با من نیست یا چندین گمانه‏ی نزده. من در یک قالب جا نمی‏شوم. من یک لحظه الفم و لحظه‏ی بعد ب. ثبات برای من بی‏معناست. اینها را باراها گفته‏م و هر کس که می‏خواند فکرهای عجیب می‏کند که یارو می‏خواهد خودش را پیچیده جلوه دهد؛ اما اینطور نیست. حقیقتن حرفهایم بسیار ساده است, دقت نکن. ظاهر را ببین و باطن هم همان است. چند وقتی است که جمله‏ی "کاش نبودی مغرور تا..." در ذهنم رژه می رود. په‏په اینو گفته بود خیلی وقت پیش و من حالا می‏فهمم. شاید هم نمی‏فهمم و به کنه ماجرای بی‏ماجرای دیگری پی می‏برم و فکر می‏کنم که آنچه گفته را می‏فهمم. چه فرقی می‏کند؟ مهم این است که این روزها که می‏گذرد، بد می‏گذرد. زندگی آلتش را پشتمان گذاشته فشار می‏دهد، ولی از اقبال بد با وجود فراخی بی‏حد فرو نمی‏رود و زندگی هم تا ح.شرش نخوابد دست‏بردار نیست. سال هشتاد هشت تنها خصیصه‏ی بارزی که داشت زودگذری‏اش بود. از تعطیلات فروردین و کلاسها و امتحانات و تابستان گرفته تا ترم تحصیلی جدید به استثنای امتحانات ترم دوم که دهانی از ما کرده شد که هنوزم که هنوز است درد می‏کند جایش. دندان‏سازی که رفته بودم و گفتم که دندانم درد می‏کند و چیزی نمی‏توانم بخورم، دکی گفت که دندانت بسیار هم سالم است. با این حال دوباره خالی کرد و پرش کرد. ولی هنوز هم درد می‏کند و من می‏دانم که به خاطر همان فشار امتحانات است که دهان را... . همه چیز خیلی زود گذشت. خواهشها و عجز و لابه‏ها و دستور دادنها و هر آنچه که بود. گشت و رفت و چرخید و کرد و باز رفت و من شدم خودخواه. هر کسی درجه‏ای از خودخواهی در وجودش است. هر کسی خودخواهی خودش را نمی‏بیند. من اینها را بارها گفته‏م ولی درک نمی‏شود و نمی‏دانم چرا. اجازه نمی‏دهد مثال بزنم و با کلیات هم نمی‏توان جزئیات را توضیح داد. من مانده‏ام علامتِ سوال در مغز که چه باید بکنم؟ آنچه که تو می‏خواهی؟ آنچه که خودم می‏خواهم؟ یک تفاوت عمده وجود دارد و این است که اگر آنچه که تو می‏خواهی باشد من نابود می‏شوم و هیچ از من باقی نمی‏ماند. کما اینکه در بسیاری موارد هم همینطور است. اما اگر آنچه که من می‏خواهم باشد به یقین تو نیز در نظرم خواهی بود. این تفاوتش است. اینها مشکلات این چند ماه است که توضیحشان بس سخت است و کمر راست را خمیده می‏کند و تنگ را گشاد. انسان کامل نیست و اشتباهاتی دارد و هر کس بگوید بی‏اشتباه است خر است و من خودم اگر او را ببینم عملن توجیه خواهم کرد. عده‏ای کم اشتباه هستند و عده‏ای هم اشتباهاتشان زیاد است. گاهی هم پیش می‏آید که یک فرد به دلایل مختلف حالش خوب نباشد و نیاز به استراحت و ترمیم داشته باشد. من در حال کنونی این‏گونه‏ام. بیمار شده‏ام و علت را کشف نمی‏کنم و این عذاب‏آور است. حال با من چه باید کرد؟ راه مداوا که مرور زمان است ولی خواهش کرده‏ام و می‏کنم و التماس می‏کنم که کمی با من مدارا کن. از 5 تا جونی که باید داشته باشم شاید یک دهم از یک دونه‏ش فقط مونده باشد. دوست ندارم گیم‏اُور بشم و مجبور شم هرچی که ساختم را دوباره بسازم. از جان مایه گذاشتم و به اینجا رسیدم. از بسیاری چیزها زدم تا این بارو ساخته شد. دلم نمی‏خواهد که به موجی که مورچه هم در آن غرق نمی‏شود باروی بلندم فرو بریزد. اندکی صبر، سحر نزدیک است؛ دوست خوب من. با من بساز و تحمل کن. من برای اینکه به آتش نیمه‏افروخته‏ی زیر خاکستر ندیمیده باشم خیلی چیزها را نادیده می‏گیرم اما اینها از ضعف من نیست. اینها از تقصیر صددرصد من نیست. این معنی برداشت نشود که منظور چیز دیگری است. من فقط نمی‏خواهم خراب شود، به همین علت است که من بیشتر چیزی نمی‏گویم و تو فقط می‏گویی و بیماری‏ام تشدید می‏شود. لاعلاج نیست و این را خوب می‏دانم, ولیکن مدارا لازم دارد.

خستگی امان نمی‏دهد الآن، پس ادامه خواهد داشت این نوشته...

کلی حرف پشتش داشت. خودم میدونم فقط

(این هم به یادِ آسمان. دلم تنگ بود)

----------------------------------

می‏روی. نمی ‏دانم تا کی. اما امیدوارم که در این مدت که نیستی بتوانی اول فکر کنی، بعد فراموش کنی و بعد هم به آغوشم بازگردی. دعا کن که من هم بتوان بعضی چیزها را راحت فراموش کنم و عذابم ندهد، به بیماری‏م افزون نشود. خدا به همراهت...

جمله‏ی مرتبط: دوست داشتنِ من و عشق من، با ذهنیات تو متفاوت است. این تمام حرف من است. اگر این را بتوانی باور کنی دیگر من نیازی به توضیح و اینها ندارم...

2010-01-14T01:15:00.002+03:30

پدرمان در آمد! خدا لعنت کند من را با این شیوه‌ی درس خواندن. یک بار آرزو به دلم ماند که درسی را تمام و کمال بخوانم و بروم سر جلسه و با خیال راحت به سؤال‌ها جواب بدم. آیا چنین چیزی در آینده‌ی تحصیلی امکان‌پذیر است؟

2010-01-08T19:39:00.002+03:30

به‌به! گویا برخورد با اغت.شاش‌گران فضای سای.بر! هم ساماندهی شده و حکمن من هم اغتشاشگر محسوب می‌شوم دیگر! عیبی ندارد؛ من که جایی نمی‌خوابم آب زیرم برود! ولی رعایت برخی اصول ابتدایی هم بی‌ضرر نیست. شما هم مواظب خود باشید، چون جرائم اعلام شده به قدری گسترده هستند که حتا اگر از روزمرگی‌هایتان هم بنویسید ممکن است مشمول مجازات بشوید! ما هم که در اینجا به همان صورت ناشناس به کار ادامه می‌دهیم، شما هم بهتر است به پل.یس اینترنت‌تان برسید.

درست که آس حکم دست شماست، اما بقیه حکم‌ها و خال‌های سر با ماست. بگردید تا بگردیم...

2010-01-07T20:55:00.006+03:30

عکسی که در ادامه گذاشته می‌شود +15 است. گفتم تذکری داده باشم که بعدن باعث دلخوری نشود!

------------------------

امتحان‌ها هم کم‌کمک نزدیک می‌شوند و من باز مجبور می‌شوم که عقوبت یک ترم تمبلی را بپردازم در عرض چند روزی که فرصت می‌باشد. دوستان به من محبت دارند و از الفاظی مثل خرخوان برای من استفاده می‌کنند؛ ولی آن چیزی که من درک نمی‌کنم این است که کدام بچه‌ی خرخوانی معدل چند ترم پیاپی‌اش زیر پانزده است؟ انصافن آی‌کیوی من انقدرها هم که نشان می‌دهد پایین نیست! درست است که باهوش نیستم، ولی خنگ هم نیستم که در قبال خرخوانی معدل پانزده داشته باشم! خدای من خود شاهد است که من در زمینه‌ی درس خواندن چه مات.حت فراخی دارم؛ شبها تا طلوع فجر بیدار می‌مانم که درس بخوانم، اما متأسفانه به طور مفید بیش از سه ساعت نمی‌شود! روز را هم که دیگر بگذریم، به زور اگر یک ساعت بخوانم. مهم نیست! حرفهایم باور نمی‌شوند هر چقدر که بگویم. لال می‌شوم که بهتر باشد از هر جهت.

حرف زدن عقوبت دارد و فریاد شنیدن و کنایه خوردن، حرف نزدن هم معضلات خاص خودش را. کمکی نمی‌خواهی بکنی آقای قادر منّان؟ گیج شده‌ام دیگر :(

آقای ح.س.ی.ن.ی.ا.ن استعفا داد! آن چنان استعفانامه‌ای هم نوشته که هر کسی که نداند فکر می‌کند که ایشان عجب انسان بزرگوار و کریمی در زمینه‌ی شغلی بوده است. حال آدم از این همه تزویر به هم می‌خورد. خدا او را به سزای اعمالش برساند.

زندگی سبز است!

2010-01-05T21:01:00.002+03:30

انصافن حیفم آمد که این نوشته از آقای نبوی را در اینجا منتشر نکنم.

زندگی سبز است

سید ابراهیم نبوی
اینکه چه عاملی باعث شده است تا تندروهای حامی دولت احمدی نژاد برای جلوگیری از سقوط دولت شان دست به دامان موهومات مجاهدین خلق شده و از این امامزاده بی معجز، امید معجزتی داشته باشند، بر ما معلوم نیست. اما گمان آن دشوار نیست که دولت احمدی نژاد و نظامیان حامی او ترجیح می دهند که به جای جنبش سبز با فرقه مجاهدین سروکار می داشتند، تا هم در قلع و قمع آنان براحتی عمل کنند و هم بر اساس آشنایی های تاریخی و مشابهت های ایدئولوژیک بتوانند راهی برای خروج از بن بست پیدا کنند.

به گمان من، اگر اسوه حسنه جریان مجاهدین را مریم و مسعود رجوی فرض کنیم و مصداق بارز انسان کامل ایدئولوژی احمدی نژادی را نیز محمود احمدی نژاد و فاطمه رجبی بدانیم، میان این چهارتن تفاوتی چندان نمی بینیم. آنان از یک خاستگاه برمی آیند، ایران آینده را به یک نوع می خواهند، نگاه شان در مورد آزادی و حقوق ملت یکی است، تلقی شان از دین و روحانیت و حکومت دینی به یک آبشخور بازمی گردد و تنها یک تفاوت دارند، یکی از آنان در جدال تاریخی از آن دیگری شکست خورده است.

سی سال است که هر دو گروه در مقابل چشمان مردم ما جان گرفته اند و به رفتار آمده اند، گروه احمدی نژاد در لایه های زیرین حکومت مثل ویروس ایدز خودش را حفظ کرد تا زمانی بتواند با تشکیل حکومتی کمابیش شبیه خمرهای سرخ یا دولت کوبا، یا دولت آلبانی یا دولت کره شمالی با تبدیل یک کشور به یک خانقاه سیاسی مردمانی عاشق و شیدای یک رهبر را خلق کند و از طریق دولتی کردن زندگی مردم امنیت خود را به وجود و عدم کشور پیوند بزند، و گروه رجوی در سی سال تلاش خود، در ایران و اروپا و عراق، کوشش کرد تا اعضای تشکیلات را تبدیل به یک ارتش کند و با ایجاد یک قطب- فرمانده، هویت فردی اعضا را از آنان بگیرد و با اشاعه توتالیتاریسم با زور تشکیلاتی صدها عضو باهوش و توانمند تشکیلات را به بیمارانی روانی و افسردگانی مهاجم و پرخاشگر تبدیل کند.

اینکه یکی از آنان به قدرت رسیده و دیگری از دستیابی به قدرت بازمانده است، باعث نمی شود چشمان ما برای دیدن واقعیت کنونی آنان بسته بماند. ما آنها را می بینیم، از دیدن شان پند می گیریم و به حقیقت تلخی دست می یابیم که استبداد ایدئولوژیک با آدمها می کند. به نظر من مشابهت های این دو گروه را نمی توان ندید

اول، آزادی سیاسی، فکری و فردی برای آنان امری موهوم و ناشناخته و بی حرمت است. هرگز حامیان مجاهدین در چهل سال وجود شان جانبدار آزادی نبودند و آزادی را همواره برای دستیابی به قدرت می خواستند. گروه احمدی نژاد نیز همواره با بهانه هایی مانند حفظ اسلام و عدالت، منکران بزرگ آزادی فردی و سیاسی مردم بودند.

دوم، عشق سیاسی، محور تعیین صلاحیت انسانی افراد است. تشیعی که نه به تشیع صفوی می ماند و نه تشیع علوی، شاید " تشیع ولوی"( ولایی) بهترین واژه برای شناختن آنهاست. از منظر آنان ارادتمندان به رهبری، از هر عیبی مبرا هستند، و مخالفان و منتقدان رهبری هیچ حسنی ندارند. معیار آنان در تشکیلات ابراز ارادت و عشق و شوق به دستبوسی و پای بوسی است و جز این هر دانایی و توانایی بی ارزش است. اگر کسی از ارادتمندان پیشین انتقادی بکند، بسرعت بایکوت می شود و تمام کارنامه خدماتش به نامه سیاه اعمال تبدیل می شود و براحتی از همه مناصب و مشاغل و مسوولیت ها حذف می شود. و اگر کسی، هر کسی، ابراز ارادت کند، تمام گناهانش بخشوده می شود و به هر منزلتی می تواند برسد. کارمند پنتاگون شیخ و قطب و مولانا می شود و نوری زاد نورچشمی راهی زندان می گردد.

سوم، نزد این دو فرقه، عموم مردم ایران، بخصوص طبقه متوسط و تحصیلکردگان کشور، در معادله نمی گنجند. نه مجاهدین خلق و نه فرقه احمدی نژاد، هیچ کدام شان مردمان عادی کشور را نمی شناسند، نه به یک میهمانی عادی رفته اند، نه با مردم فیلمی را در سینما دیده اند و نه در خیابان های شهر قدم زده اند. اتفاقا بزرگترین دشمن آنان طبقه متوسط کشور است. آنان مردمان را بزغاله و گوساله هایی می دانند که باید هدایت شوند. از نگاه آنان مردم فقط حامیان آنها هستند، و تاریخ ایران فقط از زمانی آغاز می شود که آنان وارد عرصه زندگی شده اند.

چهارم: هر دو گروه، تنها راه گفتگو را از زبان اسلحه میسر می دانند، گروه رجوی از آغاز زندگی اش، یا در خانه تیمی زندگی کرده، یا در فرانسه در شهرکی شبه نظامی روزگار گذرانده یا در پادگان نجف اشرف عراق ساکن شده است. آنها مخالفان خود را از چهل سال قبل تا کنون ترور کرده اند، هنرمندانی را می ستایند که از مرگ و نیستی حرف می زنند و با کشورهایی دوست اند که با دولت نظامی اداره می شود. احمدی نژاد و دوستانش نیز، یا عضو ارتش و سپاه بوده اند، یا با قدرت سپاه به موقعیت سیاسی رسیده اند و مهم ترین روش شان در سیاست خارجی همراهی با تروریست های جهان است. اغلب دوستان بین المللی احمدی نژاد مانند چاوز و بشار اسد و کیم جونگ ایل و موگابه و عمرالبشیر و دیگران، کسانی هستند که یا با کودتا سرکار آمده اند یا با اسلحه حکومت می کنند. هر دو گروه ترجیح می دهند که حریف سیاسی شان آن دیگری باشد، مجاهدین خلق با هر نوع اصلاحاتی مخالفند و ترجیح می دهند که دولتی مانند احمدی نژاد سر کار باشد، چون می دانند با اسلحه چگونه می توانند حذفش کنند، و دولت احمدی نژاد سعی می کند تا جنبش سبز را براهی براند، یا آنها را چنان بنماید که نقش مجاهدین برانداز را بازی کنند، تا مردمان در مجادله مسلسل و تیربار، در خانه بنشینند و آنان با همدیگر بجنگند.

پنجم: سیاست خارجی هر دو گروه را دشمنی یا نوکری با آمریکا تعیین می کند. آنها یا دشمن خونی آمریکا هستند، یا نوکران جاسوس و جیره خوار آمریکا. آنها به جای دیپلماسی و همزیستی مسالمت آمیز، جنگ را دامن می زنند و مجادله را پیش می آورند. بزرگترین دشمن آنان صلح است. صلح آنها را نابود می کند و به همین دلیل شاخص های صلح، برندگان نوبل، چهره های صلح دوستی مثل خاتمی، سازمان های طرفدار صلح، از نظر آنها سازمانهای دشمن بشمار می آید.

ششم، شیوه برخورد هر دو گروه با مردم براساس خریدن ملت استوار است، آنان یا با احساسات و فریب گروههای کم سن و سال آنان را وارد سیستم تشکیلاتی خود می کنند، یا درماندگان سیاسی و فرهنگی را خریداری می کنند، خرید هنرمندانی مانند مرضیه و عارف و بسیاری شاعران توسط مجاهدین و خرید شریفی نیا و علیرضا قزوه و بسیاری شاعران توسط گروه احمدی نژاد، گویای این حقیقت است. از نظر آنان هنر یک وسیله برای تحریک افکار عمومی و جلب عوام است. آنان از هنر طبیعتا بیزارند و از هنر ناب بیزارتر. آنها بعد از خریدن حامیان با اوراق پناهندگی یا سیب زمینی یا دادن اجازه کار، یا ساندیس یا سیب زمینی یا پول نقد، آنها را تبدیل به اعضای وفادار و مجیزگویان رهبری می کنند. و وقتی فردی دیگر به مجیز گویی ادامه ندهد، بقول مسعود رجوی " آنقدر سرش را به دیوار بکوبید تا مفهوم رهبری مسعود و مریم را بفهمد." برای آنان ارتباطات انسانی مانند عشق، پدری، همسری، ازدواج و هیچ رابطه انسانی مقدس و محترم نیست، طلاق های تشکیلاتی در سازمان مجاهدین دقیقا شبیه به قطع رابطه پدر و فرزندی در میان حامیان دیکتاتورهای حاکم مثل رابطه خزعلی و پسرش، رابطه کلهر و دخترش، رابطه جنتی و پسرش، رابطه فاطمه رجبی با پدر و برادرانش، رابطه روح الامینی و پسرش است. رهبری مردی که فرزندش بیگناه کشته شده وادار می کند در حضور همگان حاضر شود و زیر حکم ناعادلانه مرگ فرزند را امضا کند.

هفتم، رسانه دشمن آنهاست. آنها از آگاهی می ترسند. هیچ عضوی از سازمان مجاهدین حق نداشت و ندارد هیچ کتابی را که نوشته سازمان نیست بخواند یا رسانه ای جز رسانه های سازمان را ببیند، آنها باید ساعتها و ساعتها ویدئوی تکراری عروسی رهبران سازمان را ببینند ولی حق ندارند، فیلم های تلویزیونی یا روزنامه های غیرتشکیلاتی را بخوانند. دولت احمدی نیز به همین گونه عمل می کند، تلویزیون دولتی وسیله بیان خبر نیست، بلکه وسیله تغییر خبر و سناریوسازی هایی است که خبر را پنهان می کند. روزنامه ها همه باید زیر نظر وزارت ارشاد تیتر بزنند، رسانه هایی مانند ایرنا، ایران و همشهری تبدیل به رسانه دولتی می شود و دولت دائما تشنه رسانه ای تازه است. رسانه هایی که همیشه با تف و لعن عموم مردم مواجه می شود.

مریم رجوی زمانی پیشخدمت ویژه مسعود رجوی بود، او همچنین استاد کلاس قرآن بود. او این نظریه را مطرح کرد که برای حفظ سازمان و جلوگیری از فروپاشی آن باید روابط انسانی را قطع کنند، زنها از شوهران طلاق بگیرند، فرزندان به کشوری دیگر فرستاده شوند، و اعضای سازمان دائما در خدمت خدایگان مسعود باشند و فقط به جنگ علیه دشمن فکر کنند. این همان خوابی است که گروه احمدی نژاد برای مردم ایران دیده است. مردم حق شاد بودن، انتخاب کردن، لباس زیبا پوشیدن، موسیقی زیبا گوش کردن، زیبا رفتار کردن را ندارند، مردم حق ندارند محترم باشند و مردم باید تا آنجا که می شود برابر و مساوی باشند، قیافه هایی هم شکل، لباس هایی هم شکل، رفتارهایی هم شکل، رسانه هایی هم شکل و یک زندگی هم شکل.

نیروهای نظامی و امنیتی کشور، می خواهند جنبش سبز را تبدیل به یک جنبش قهرآمیز کنند، آنان می دانند که با یک جنبش قهرآمیز چه کنند و چگونه آن را سرکوب کنند. بزرگترین زیان رادیکالیزم برای جنبش سبز رانده شدن مردان و زنان بسیاری است که زندگی را دوست دارند و از مرگ می ترسند، و افتادن جنبش به دست جوانانی که از مرگ هراسی ندارند و به زندگی دل نبسته اند، این در حالی است که اصولا زیبایی جنبش سبز در حضور پر رنگ زندگی در مبارزه مردم است. فرقه رجوی و گروه احمدی نژاد، سالهاست که زندگی را از برنامه روزانه شان حذف کرده اند و این بیشترین همانندی را میان آنان می سازد. اما جنبش سبز با عشق، زندگی، دوست داشتن، ترانه، شادمانی، سرخوشی پیش می رود. این راز بزرگ ماست.

2010-01-04T21:35:00.002+03:30

آدم‌ها اصولن دو دسته هستند! دسته اول آنهایی هستند که اگر در برابرشان استعلا (کاذب یا غیرکاذب) نداشته باشی، امر برشان مشتبه می‌شود که واقعن چه برتری نسبت به تو دارند و به وضعیت موجود عادت می‌کنند. خودبالابینیِ واهی و اینها. حالا در این شرایط خر بیاور تا بیقیلی برایت بار بزند! این یک دسته؛ دسته‌ی دیگر هم آنهایی هستند که به اصطلاح جمبه دارند و معنای فروتنی را درک می‌کنند و حد خودشان را می‌دانند! خدا تکریم کند این دسته‌ی دوم را که عقل در سرشان است!

--------------------------

1.‌ امشب بیست و سی دیدم! گویا بیانیه‌ی مشترک 5 تن (کدیور و سروش و مهاجرانی و گنجی و بازرگان) خیلی به آقایان فشار دردآوری وارد کرده! خدا ان‌شاءالله شفای عاجل بدهد. چند شب دورش پماد بمالید سوزشش کمتر می‌شود، تضمین می‌کنم!

2. این آقای ر.ف.س.ن.ج.ا.ن.ی نمرد و یه حرفی زد بلاخره. داشتم کم‌کم مطمئن می‌شدم که زبونش را از حلقش بیرون کشیده‌اند.

3. در همه‌جای دنیا محکمه گناهکار بودن را به اثبات می‌رساند. اینجا می‌گویند که برای آزاد شدن (=محاکمه نشدن) باید ثابت کنید که بی‌گناه هستید! این هم از دستاوردهای جمهوری اسلامی است!

4. راه برطرف کردن شک چیست؟ چندی است دچار ظنی شده‌ام که فکرم را سخت درگیر کرده؛ این آقای ح.س.ی.ن.ی.ا.ن از راههای شرعی و قانونی متولد شده‌اند؟

شبکه‌ی یک

2009-12-31T14:46:00.003+03:30

       اخبار شبکه‌ی یک امروز خودش رو پاره کرد! راهپیمایی خودجوش!! آخه لامصّب وقتی معنای یک کلمه را نمی‌دانی چرا استفاده می‌کنی!؟ این راهپیمایی خودجوش بود، اون وقت راهپیمایی عاشورا بیگانه‌جوش؟ انصافن که خیلی پررو تشریف دارید! پخش تصاویر مونتاژی و تکذیب خبر سرویس‌های و اتوبوس‌هایی که به سمت انقلاب می‌رفتند و پوشش تصویری از بالا و مصاحبه‌های متعدد و جالب‌تر از همه اینکه یه عده دیوانه اون وسط عکس سید حسن نصرالله را آورده بودند! معلوم نیست اینها چه می‌خواهند؟ ا.ح.م.د.ی.‌.ن.ژ.ا.د؟ خ.ا.م.ن.ه.ا.ی؟ اسلام؟ امام حسین؟ و.ل.ی ف.ق.ی.ه؟ امام راحل؟ خدا همگی‌تان را عقل بدهد. گرچه بعید می‌دانم که عقل در مغزتان جای‌گیر بشود. هرکس یک طوری است دیگر؛ شما هم اینطورید!

       حوصله ندارم عکس نمایندگان مجلس را که معترض به اتفاقات عاشورا بود بگذارم؛ اما پیشنهاد می‌کنم حتمن جستجو کنید و ببینید که نمایندگان مردم چه کسانی هستند. جالب اینجاست که وقتی نماینده‌ای که عضو فراکسیون اقلیت مجلس است در این تجمع مسخره شرکت نمی‌کند، درگیری لفظی و نهایتن فیزیکی رخ می‌دهد. این است مردم‌سالاری نظام جمهوری اسلامی! الحق و الانصاف که حق‌تان همان روسیه و چین و چ.ا.و.ز بی‌همه‌چیز است که پس‌فردا همین‌ها چنان دهانی از شما پر قیر کنند که نفهمید از کجا پر شده‌اید.

       همه دشمن هستند، کل دنیا هیچ نمی‌فهمد، هیچ دولتی رسوم مملکت‌داری دینی را بلد نیست و فقط این دیوانه‌ها بلدند. جالب است واقعن. بعد تازه می‌گویند شما که تعدودی افراد بیش نیستید و هیچ نمی‌فهمید! خدا عمرتان بدهد! چه ملت سعادت‌مندی داریم جدن؛ ر.ئ.ی.س‌ج.م.ه.و.ر. منصوبشان امام زمان است، ر.ه.ب.ر.شان امام علی. البته گاهی با حفظ سمت امام حسین هم می‌شود! دیگر چه از این دنیا می‌خواهند مردم؟ خوشی زده زیر دلشان که اغتشاش می‌کنند و به اموال عمومی آسیب می‌زنند!!

       آن وقت ا.م.ا.م ج.م.ع.ه.‌ی م.ش.ه.د می‌آید و می‌گوید سزاوارترین فرد برای ر.ه.ب.ر.ی در این کره‌ی خاکی همین آدم (؟) است. چه می‌شود گفت دیگر؟ بادمجان دور قاب چین اگر به اینان نگویند پس به کی می‌توانند بگویند؟

غـاظـی!

2009-12-31T01:44:00.002+03:30

خدا به همه‌ی ابنای بشر علم روزافزون عطا کند! ماشاءالله جناب ا.ح.م.د.ی. م.ق.د.م قاضی هم شدند و حکم محارب را برای افراد شرکت‌کننده در تجمعات صادر کردند. اجرت با آقا خ.ا.م.ن.ه.ا.ی!

وقتی دادگاه‌های محاکمه آنطور برگزار شوند و کیفرخواست‌ها بیشتر شبیه یک طنزنامه باشد، بیش از این انتظاری نیست. فعلن که سوار بر خر مراد هستید، فردا روز که خرتان نرفت چه می‌کنید آقایانی که داعیه‌ی دین‌دار بودنتان گوش آسمان را جر داده؟

کفن پوشانِ نیم درصدی

2009-12-30T23:42:00.000+03:30

از آنجاییکه من هر لینکی بدهم، به لطف آقایان ف.ی.ل.ت.ر شده است مجبورم عین متن را در اینجا بگذارم؛ نوشته‌ای از آقای ابراهیم نبوی است که در نهم دی 88 منتشر شده و می‌توانید در مطالب دیگر آن را بخوانید.

عکس ها را دیدیم، فیلمها را تماشا کردیم، گزارشات تلویزیونی را اندازه گرفتیم و معلوم شد و معلوم است که تعداد افرادی که در مراسم اعتراض به کارناوال عاشورا شرکت کردند، چقدر بودند. به نظرمی رسد باید به چند سووال پاسخ داد.

اول، از دو هفته قبل گفته شد که حکومت در نظر دارد که در روز عاشورا فضایی شبیه کارناوال عاشورای دوران خاتمی را ایجاد کند، بعد در این مورد که مردم در روز عاشورا کف زدند و سوت کشیدند و رقصیدند، اعتراضاتی صورت بگیرد و بعد عده ای از مردم به خیابان بیایند و بعد که به خیابان آمدند، کفن بپوشند و فریاد بزنند که دین رفت و به عاشورا توهین شد. از دو هفته قبل معلوم بود که این بازی انجام خواهد شد، این بازی هم انجام شد. بنابراین واقعه ای که اتفاق افتاده است، توهین به عاشورا، چه واقعا رخ داده باشد، چه رخ نداده باشد، پیش بینی شده بود. این وسط چه چیزی نامعلوم است؟

دوم، کلا جمعیت افراد قابل اندازه گیری است. اندازه هاهم مقایسه ای است. مثلا دیروز، براساس عکسها و فیلمهای مختلف، جمعیت معترضان دولتی به اهانت به عاشورا، در یک فضایی به طول پانصدمتر و پهنای چهل متر ایستاده بودند و تظاهرات می کردند. پنج ماه قبل در روز 27 خرداد همین مردم، در فضایی به پهنای چهل متر و طول پانزده کیلومتر ایستاده بودند و به انتخابات اعتراض می کردند. سی سال قبل در همین محل، مردم در محلی به طول ده کیلومتر و پهنای چهل متر راه می رفتند و گفته می شد جمعیت مردم انقلابی یک میلیون تا دو میلیون نفر است. طبیعی است که اگر ما قبول کنیم که جمعیتی که در پانزده کیلومتر در روز 27 خرداد ایستاده است، تعدادشان دو میلیون نفر است، پس کسانی که در پانصد متر ایستاده اند( با پهنای مساوی خیابان) تعدادشان می شود پنجاه هزار نفر، یعنی در بهترین حالت، دیروز جمعیتی حدود پنجاه هزار نفر، در حمایت از دولت به میدان آمدند.

سوم، روشی که دولت انتخاب کرده روش غلطی است، در ماه خرداد برای دفاع از احمدی نژاد مردم به خیابان آمدند، تعداد حامیان احمدی نژاد چیزی در حدود پنج هزار نفر بود، بعدا برای حمایت از آیت الله خامنه ای مردم به خیابان آمدند، تعدادشان شده بود هشت هزار نفر، بعدا برای حمایت از روز قدس طرفداران حکومت به خیابان آمدند، تعدادشان شد دوازده هزار نفر، بعدا برای پاسخ به اهانت به امام خمینی مردم به خیابان آمدند، تعدادشان شد پانزده هزار نفر، بعدا دولت تصمیم گرفت مردم را برای حمایت از امام حسین به خیابان بیاورد، تعدادشان شد پنجاه هزار نفر، احتمالا اگر راهپیمایی بعدی سبزها صورت بگیرد و دوباره یک میلیون سبز به خیابان بیایند، این بار بهانه می کنند که به خداوند اهانت شده است و این بار هم عده ای به خیابان می آورند. یعنی چه؟ چطور است که مردم برای دفاع از رای شان در حالی که کتک می خورند و دستگیر می شوند و زخمی می شوند و کشته می شوند، یک میلیون نفر به خیابان می آیند، ولی برای حمایت از آنچه حکومت مطرح می کند، بیش از صد هزار نفر را دولت به خیابان نمی تواند بکشاند، همین حالا اگر علی پروین در تهران سوت بزند، صد هزار تا آدم جمع می شوند، چطوری است که دولت 63 درصد رای دارد ولی تعداد حامیان دولت، از رای مهدی کوچک زاده که دویست هزار تا رای در تهران آورد کمتر است؟ یادتان نرود که در همین شهر تهران، رضا خاتمی بیش از سه میلیون رای آورد، یعنی شصت برابر جمعیت حامیان دولت کنونی.

چهارم، چطور ممکن است که مردم تهران بدون اینکه هیچ کس به آنها دستوری بدهد، یا برایشان اتوبوس بگیرد و ساندیس بیاورد و کیک به آنها بدهد، حداقل یک میلیون نفر برای عزاداری امام حسین هر سال به خیابان می روند، ولی برای دفاع از هتک حرمت به عاشورا پنجاه هزار نفر هم به زور و پول و تبلیغات نمی روند؟ مشکل دولت این است که می خواهد به مردمی که خودشان توی خیابان بودند و دیدند که چراغ خیابان قرمز بوده، با تبلیغات تلویزیونی ثابت کند که چراغ خیابان قرمز بوده است.

پنجم، دولت " مزدوران آمریکا" را طوری تعریف کرده که شامل هشتاد درصد جمعیت کشور می شود و همین دولت، دوستداران اهل بیت را طوری تعریف کرده است که شامل نیم درصد مردم می شود. با این حال دولت انتظار دارد که در کشوری که هشتاد درصد مردمش مزدور آمریکا هستند، اسلام و اهل بیت که بنا به تعریف دولت نیم درصد مردم هستند، پیروز بشوند؟

بازی جمعیت برای دولت پوپولیست، بازی خطرناکی است، دولت نباید فراموش کند که اگر موانع امنیتی از پیش پای مردم برداشته شود، حداقل سه میلیون نفر، به اندازه جمعیت معترضان روز قدس یا روز تظاهرات 27 خرداد به خیابان می آید، در حالی که در هیچ حالتی، و حتی با بسیج کامل نیروهای نظامی و بسیج، این حکومت توانایی به خیابان آوردن صد هزار نفر را ندارد. این بازی را ما می شناسیم، ولی آنچه معلوم نیست، تلاش دولت برای تکرار بازی ای است که از پیش در آن شکست خورده است.

می‌گن جوونی، واسه همین گیج میشی!

2009-12-29T06:22:00.005+03:30

قصد نوشتن نداشتم. محض روی‌کم‌کنی می‌نویسم. می‌نویسم که یادم باشد که یک روز و بیش از یک روز است که نمی‌توانم لاگ‌ین کنم و حتا باز هم نمی‌توانم کنم. چرا؟ اینترنت پرسرعتم به پهنای پای لاک‌پشت هم نمی‌رسد، زندگی‌م از سگ بدتر می‌گذرد، آینده‌م را حتا با کمترین درصدی نمی‌توانم پیش‌بینی کنم، لحظه‌ای آرامش پای‌دار ندارم، ثبات کجاست؟ سهم من از قرن بیست و یکم، قرن تکنولوژی و تحولات و امثالهم، امام حسین و عاشورا و یزید و ر.ه.ب.ر د.ی.ک.ت.ا.ت.و.ر و ج.ن.ب.ش است؟ خدا عادل است؟ عقل بشری ناقص است؟ عقل بشری ناقض است، عقل بشری همه چیز را ناقض است. پدرجان من اگر معنویات نخواهم که را باید دیدار کنم؟ من اگر آخرت را نخواهم چه باید بخورم؟ من اگر مسلمان و غیرمسلمان و زن و مرد تفاوتی نداشته باشد، به جهنم می‌روم؟ من اگر بگویم چرا دیه‌ی زن نصف دیه‌ی مرد است به جهنم می‌روم؟ من اگر دین مبین اسلام را نخواهم کافر ملی‌ام، به جهنم می‌روم؟ من اگر م.ه.ن.د.س و ش.ی.خ و ا.ص.ل.ا.ح.ا.ت و د.ی.ک.ت.ا.ت.و.ر و آ.ی.ت.ا.ل.ل.ه را نخواهم به جهنم می‌روم؟ من اگر این را بخورم و آن را نخوانم به جهنم می‌روم؟ به جهنم؛ به جهنم می‌روم از شر شما. نمی‌خواهم، خسته شدم. از این آداب و رسوم و فرهنگ‌ها و اسلام و سنت خسته شدم. مدرنیته می‌خواهم، مادیات می‌خواهم، تجدد می‌خواهم، افکار باز می‌خواهم، برون‌گرایی می‌خواهم، آزادی می‌خواهم. می‌خواهم هر غلطی که دلم خواست بکنم و هرکس خلاف من حرف زد به سرش بکوبم. می‌خواهم این‌ها را، نمی‌خواهم آنها را. خدا! مگر جا قحط بود؟ آفریقا به دنیا می‌آمدم و می‌مردم از گرسنگی شرف داشت. خدا عادلی؟ ما را رها کنید در این رنج بی حساب، با سینه‌ای سوخته و آتشی در قلبْ برافروخته ولبانی دوخته. خسته شده‌ام. از تحجر و عقب‌ماندگی و این و آن و هر چیزی که فکرش را کنی، فکرش را می‌کنی؟ به نتیجه‌ای هم می‌رسی؟ حکمی هم می‌دهی؟ به جهنم رهسپار شوم؟ حکم آنچه تو اندیشی؟ کفر آنچه که من گویم؟ صد بادیه نالان شد؟ حرف دل است، حکمن تلخ است پس؛ انتظار دیگری که نداشتی؟

چه کشکی؟

2009-12-27T12:42:00.002+03:30

       وای خدای من! چقدر این جماعت بی‌شعورند. راه افتادند توی خیابان و یکی مثل سگ زوزه می‌کشند و اینها هم به دمبالشان عر می‌زنند و خودزنی می‌کنند. اگر چیزی هم بگویی می‌گویند بی‌دینی. اگر دینتان این است ارزانی خودتان، ترجیح می‌دهم ملحد باشم.خدا لعنت‌تان کند که به دیگران ضرر می‌رسانید. اگر من نخواهم این مزخرفاتی را که می‌گویند بشنوم چه کسی را باید ببینم؟ یکی داد می‌زنه ای تشنه لب، ای تشنه لب! دقیقن آن طرف خیابان و در مسیر مخالف یکی از اول تا آخر داد می‌زنه من زینبم، زینب منم! خب آقا به جهنم؛ هر خری هستی باش، چرا این کس‌کلک‌بازی‌ها را در می‌آورید؟

       اگر این شخصی که برایش خودتان را جر می‌دهید واقعن به همین کیفیتی باشد که می‌گویید، مطمئن اشید و خیالتان تخت که نیازی به جر خوردن دیگران ندارد. البته... چه عرض کنم؟ دو دقیقه می‌آیی خودت را می‌زنی و هو هو می‌کنی، از آن طرف نهار و شام یک روزت به راه است و دم صندوق مسجد که تا حالا نفر پنجاهم برای دریافت وام بودی، یک‌هو وکاملن ناگهانی می‌آیی اول لیست، پیش خودت هم می‌گویی لابد خدا خواسته. آره خب، لابد خدا خواسته که انقدر کس‌‌مغز آفریده شوید.

       اصلن می‌دانی چیست؟ من که با اصل دینتان مشکل دارم، ولی این اختلاف را کنار می‌گذارم و می‌چسبم به اختلافات خودم و شما و این مسخره‌بازی‌هایی که به راه انداخته‌اید. فرض کنیم اسلام خوب است و مشکلی ندارد، می‌دانی چه می‌خواهم بگویم؟ می‌خواستم بگویم که شاشیدم به این مسخره‌بازی‌هایتان و سوءاستفاده‌هایتان و دین‌داری‌تان. همین و بس!

--------------------

       کسی نیست که بیاید و به حال این جماعت کودن خرف شده سینه بزند و اشک بریزد؟ به کجا رهسپاریم...؟

2009-12-27T00:25:00.002+03:30

باید خالص شم تا وقتی دل پُره ... نامرئی نشم من از دست دلهره

2009-12-20T21:45:00.003+03:30

       امروز: یکی پیر مرد.

       دیروز: پشت چراغ، کودکی به‌دمبال اگزوز اتوبوس می‌گشت تا از سرما به‌ش پناه ببرد.

       واقعن کدام اسف‌ناک‌تر است؟ همه می‌گویند ماندیم و جا خوردیم و گه‌گیجه گرفتیم و حال چه کنیم و آخر چرا فلانی و آخر چرا حالا؟

       نظرم را بخواهم تشریح کنم باید به حضور انور برسانم که دو گروه احمق در مقابل یکدیگر صف‌آرایی کرده‌اند که هر کدام از شکست دیگری شاد می‌شوند و هر دو اخلاقیات رو نه تنها زیر پا گذاشته، که به گه کشیده‌اند و اندکی تأمل و تحمل در هیچ‌یک دیده نمی‌شود. ماشاءالله امت غیور هم که به دست موج‌اند، سوارند و هیچ فکر نمی‌کنند که به دمبال چه هستند و سرانجام آن چیزی که می‌خواهند چیست. یکی اشک می‌ریزد، یکی متأثر و کلافه است، یکی چت زده و مبهوت مانده. نابود شوند این یکی‌ها که دست‌بردار نیستند. نه دلم به حال این می‌سوزد و نه آن، نه طرفدار اینم و نه آن. به نظرم هر دو مشتی بی‌عقل‌اند که در حال نابود کردن هر چیزی و آن هم به هر قیمتی هستند. چه می‌توان گفت؟ چه بگویم که این خانه از پای‌بست ویران است...

------------------

       این هم شده وضع ما... در عوان جوانی به گه کشیده شدیم. اصلن برایم مهم نیست که چرا و چگونه و به دست کی. نتیجه برایم مهم است و بس. رهایی کی حاصل می‌شود؟ بکنم و برم از این جهنمِ دوطرفه...

       بت‌سازی‌ها دیوانه‌ام می‌کند، به جنون می‌کشاندم.

2009-12-15T00:35:00.003+03:30

بدون شرح اضافی من: اینجا

ایستگاه آخر

2009-12-10T02:38:00.004+03:30

       خاک شور یه روز تو هم می‌بره تو خودش؛ آرزوهات همه‌شون باد میرن به گور و به جای اون یه اتاق تنگ بهت می‌دن و یه پارچه‌ی سفید؛ التماس می‌کنی واسه نور.

       خاک شور، جسدت خوابه توش؛ سرت سنگه و یه مشت شعر داره روش؛ قاب روش عکس توئه، روبان روش نشونه‌ی اینه که تنت اون زیره، نداره جون...

       خاک شور: دانلود

-------------------------

       احساس می‌کنم که به مرگ نزدیک می‌شوم هر لحظه که می‌گذرد. حقیقت دارد؟

محمودِ محبوب و محجوب

2009-12-07T00:38:00.003+03:30

اظهارات رئیس‌جمهور محبوب و مردمی‌مان را در اینجا بخوانید. من عاشق عفّتی که در کلام ایشان موج می‌زند هستم. انسان واقعی ایشان است، اسلام حقیقی را در ایشان باید جستجو کرد، خدا او را با انبیا محشور بگرداند!

2009-12-04T23:57:00.002+03:30

کار دلم ز جان می‌گذرد

کارد ز استخوان می‌گذرد

2009-11-30T23:21:00.002+03:30

لیوان چای روی میز آنقدر می‌ماند که یخ می‌کند. گریزی نیست...

2009-11-28T00:07:00.002+03:30

گردنم را می‌گردانم به اطراف. صداهایی می‌دهد، گویی جانم از بدن به‌در می‌رود...

بـی‌خـوابـی

2009-11-22T21:37:00.002+03:30

بیمار شده‌ام. خودآزاری خفیفی به من روی آورده. شب‌ها مثل جغد می‌نشینم و به سمت تخت نگاه هم نمی‌کنم حتا. اختلالات روانی پیدا کرده‌ام. احساس می‌کنم تلفن زنگ می‌خورد. صدای پیامک می‌شنوم. وقتی به سراغ گوشی می‌روم هیچ‌کس توش نیست! گول خورده‌ام باز؟ می‌گویی دیوانه شده‌ام؟ بروم نزد روان‌شناس؟ نمی‌خواهم. با تقدیر مشکل پیدا کرده‌ام. زخم‌هایی که مثل خوره روح صادق هدایت را می‌خورد حالا دیگر به سراغ من آمده. چرا این‌چنین شد؟ هر دم از این باغ بری می‌رسد؟

دیشب اصلن نخوابیدم. به خانه که رسیدم مثل یک جنازه به روی تخت افتادم. چشم‌هایم را می‌بندم. مغزم گیج می‌رود. مغزم به دور یک دایره‌ی راه‌راه می‌چرخد و توانایی کنترل‌ش را ندارم. به کجا می‌رود چنین با گردش سریع؟ دیر می‌شود آیا؟ کسی نیست اینجا جوابی به پرسش‌های لعنتی من بدهد؟

اعـتـمـاد

2009-11-21T23:12:00.002+03:30

پیامکی برایم آمد؛ این بار بر خلاف همیشه اصل بر صحت گذاشته شده بود. خوشحال شدم از این موضوع. کاش درونی بوده باشد و همیشه همین‌گونه باشد!

2009-11-20T23:15:00.006+03:30

تو روزگاری که هر کسی دمبال آشناس

دختـرک می‌گـرده پـیِ یـه فـردِ ناشناس

جـوان!

2009-11-18T22:05:00.003+03:30

مترو مدت زیادی است که در ایستگاه توقف کرده و حرکت نمی‌کند و درهایش باز است. مردم سوار می‌شوند. جوانی در کنار در و پشت به ردیف صندلی‌ها ایستاده، خانم نسبتن میان‌سالی هم کنار میله‌ی روبروی در منتظر حرکت قطار است. جوان سرش را از درِ واگن بیرون برده و در حال تماشای سکو است. خانم نسبتن میان‌سال به صدای بلند به جوان می‌گوید پسرجان، سرت را بیار داخل و از جلوی درب قطار برو کنار. همه در ابتدا فکر می‌کنند که منظور خانم این است که ممکن است در ناگهانی بسته شود و سر جوان صدمه ببیند. جوان می‌گوید مشکلی پیش نمی‌آید، حواسم هست. خانم میان‌سال با تشر به پسر می‌گوید سرت را بیاور داخل و بگذار در را ببندد، هزار مشکل و گرفتاری داریم! تازه دوزاری همه و به طریق اولی پسر جوان می‌افتد که اوضاع از چه قرار است. جوان رو به میان‌سال می‌کند و به طعنه می‌گوید یعنی اگر من سرم را بیاورم داخل در را می‌بندد؟ دوباره سرش را برمی‌گرداند و به بیرون قطار می‌برد و با صدای بلند فریاد می‌زند آقا در را ببند! و سرش را به داخل قطار می‌آورد. بعد از دو یا سه ثانیه در قطار بسته می‌شود. خانم میان‌سال بلند بلند غر می‌زند و می‌گوید این جوان‌های امروز همه‌چیز را به مسخره می‌گیرند، همه‌ش مسخره‌بازی در می‌آورند. جوان می‌گوید جوونیم دیگر، چه کنیم!؟ خانم میان‌سال دست‌بردار نیست. ادامه می‌دهد: قبلن بهتر بود، الآن جوانها لیسانس و فوق‌لیسانس می‌گیرند و به جای اینکه بیشتر بفهمند، بیشتر مسخره‌بازی در می‌آورند! صدای خانم میان‌سال کم‌کم آهسته می‌شود و غرغرهایش زیرلبی می‌شوند، اما همچنان تا ایستگاه بعدی که از قطار پیاده شود، دست برنمی‌دارد.

سـیـاه‌تـر

2009-11-17T18:44:00.004+03:30

       دست دادم و خداحافظی کردم، این بار اما آدم‌گونه. باد خنکی می‌وزید. خیابون شلوغ بود. رفت تا از خیابان بگذرد و در آغوش تقدیرش فرو برود. رفت و پشت چراغ قرمز عابر ایستاد، منتظر ایستاده بودم. تاکسی قدم به قدم ایستاده بود. اتوبوس سبز رنگی آمد و گذر کرد. چراغ سبز شد، رفت. هرچه چشم چرخاندم و به اطراف نظر انداختم نبود. گم‌ش کردم. گفته بودم فراموشکار شده‌ام، گم می‌کنم...
       منتظر نایستادم و به راه افتادم. زمان مثل خمیازه‌ی بیداری‌کشیده‌ی خوابالوده‌ای کش می‌آمد، مثل گذارِ به عکس بر روی پله‌های برقی. خستگی، درد، بی‌تابی و همه‌ی حس‌های منفی که در آن لحظه بود جمع می‌شدند و هجوم می‌آوردند. به خواب پناه بردم

.

.

.

       کم‌کم شب می‌آمد و سیاهیْ مطلق می‌شد؛ آسمانْ آبی تیره و بدون ستاره. چقدر کسل‌کننده؛ صدایی نیست جز بوق ماشین‌ها و بویی نیست جز بوی بنزین خام و دیگر رنگ شب هم سیاه شد. گوشی را برمی‌دارم، شماره می‌گیرم: مشترک مورد نظر شما در حال حاضر...

       سیاهی می‌ماند و من. دیگر به خواب هم پناه نمی‌برم؛ که شب از این سیاه‌تر نشود. صندلی را می‌گذارم پشت پنجره و به عابران، به ماشین‌هایی که گاه‌گداری از خیابان گذر می‌کنند نگاه می‌کنم و آینده‌ام را پیش‌سازی می‌کنم.

حـقـیـقـت جـزئـیـه

2009-11-15T22:31:00.002+03:30

آن کسی که بدبختی برایش یقه می‌دراند و او را در آغوش خود می‌کشد، اگر آسمانش را به زمین بیاورد باز هم توفیری نمی‌کند؛ بدبخت است. حال تو خواهی گو که من خرافاتی شده‌ام و وهم برم داشته...

مـکـث

2009-11-14T22:24:00.002+03:30

       الف. جدیدن اسم خیابون ما رو عوض کرده‌اند. اسمش کلمه‌ای بس زیبا و متشخص بود. الآن گذاشته‌اند شهید مشنگیان. من درک نکردم آخر که این دیگر چه صیغه‌ای است. اینکه اسم تمام کوچه و پس‌کوچه‌ها و خیابانهای شهر سرشار باشد از اسامی شهدا، چه احترامی به شهدا گذاشته‌ایم؟ دیگه از حالت شهر خارج شده، در هر کوچه که پا می‌گذارم و به تابلو نگاه می‌کنم: شهید فلان، شهید بهمان، شهید کوفت، شهید درد. هر روز که از در خانه بیرون می‌زنم انگار پا به قبرستان می‌گذارم و در آغوش مشتی مرده لمبر می‌اندازم. می‌گویند که هر چه بکندد نمکش می‌زنند و وای به آن روزی که نمک بگندد!

       ب. از کرامات مسئولین ما این است که خیابان ما را یک شب خط‌کشی کردند، دو شب بعد آن خیابان را آسفالت کردند، فردای آن روز جلوی هر کوچه و دقیقن وسط خیابان را کندند، باز آسفالت کردند، امروز دوباره آنرا کندند. فکر می‌کنم اگر زندگی‌مان را به سلسله‌ای تشبیه کنیم، عقل عنصر مفقوده‌ی زندگی‌مان است. خدا هیچ‌یک از بندگانش را از الطاف بی‌کران محکوم نکناد!

       ج. جدیدن فراموشکار شده‌ام. همه‌چیز را گم می‌کنم. کارت غذایم را گم کردم، حلقه‌ام گم شده، جزوه‌هایم را فراموش می‌کنم با خودم ببرم، اگر کسی چیزی بخواهد ناچارن به او می‌گویم پیامکی برای یادآوری بفرستد.

       می‌ترسم خودم را هم گم کرده باشم، اتفاقات غریبی در حال رخ دادن است. از انتهای آن چیزی که قرار است رخ دهد، هراسانم و سعی می‌کنم با تمام توانم آن چیزی را که در این مدت به سختی و ذره‌ذره بدست آوردم، پاسداری کنم. مبادا که تمامی رشته‌ها پمبه شود، مبادا که زحمات بی‌پایان شود و بگویند که دیدی‌اش؟ نتوانست. هی جون می‌کنم که ناگوار نباشد، اما به تنهایی خیلی سخت است، کمک می‌خواهم.

       د. این‌هم یادبودی از برای آن بزرگوار. روحش قرین شادی باشد :(

       ه. " چه خوب بود اگر همه چیز را می‌شد نوشت. اگر می‌توانستم افکار خودم را به دیگری بفهمانم، می‌توانستم بگویم. نه؛ یک احساساتی هست، یک چیزهایی هست که نه می‌شود به دیگری فهماند و نه می‌شود گفت؛ آدم را مسخره می‌کنند. هر کسی مطابق افکار خودش دیگری را قضاوت می‌کند. زبان آدمیزاد مثل خود او ناقص و ناتوان است. " *صادق هدایت*

پـدرسـوخـتـه!

2009-11-13T22:03:00.004+03:30

در حال صحبت با تلفن هستم. کمی صدا خش‌دار می‌شود، حس می‌کنم کسی گوشی دیگری را برداشته. از سوراخ کلید نگاه می‌کنم. پدر خانواده تلفن را برداشته و گوشی به شانه در حال انگول کردن تلفن و تعمیر آن است. حیفم می‌آید دریغ کنم؛ تا می‌توانم و بلدم از فحش‌های آب‌دار استفاده می‌کنم تا کسی دیگر هوس نکند هنگام صحبت کردن مزاحمم بشود. امیدوارم جواب‌گو باشد!

-------------------------

اضافه: باخبر شدم که یکی از معلمان خوب دوران دبیرستانم فوت شدند. به شدت افسرده شدم الآن :(

نـاگـهـان پـرده بـرافـتـاد

2009-11-12T23:19:00.001+03:30

زندگی رو کشتم! خاکش کردم لای انبوه خاک که دیگه نبینمش. حالا با این شرایط فقط هستم و نفس می‌کشم و به امید فردا. نه از اون قماش امیدهایی که نزد خلق‌الله خوبه و تبلیغش می‌کنند، نه. شده تا حالا به چیزی از دید خودش نگاه کنی؟ کم‌کم دارم می‌فهمم زندگی رو باید از زاویه‌ی زندگی دید. عادت کردم که زندگی تلخ باشه به جز مواردی که خلافش پیش بیاد. گویی یه فضای بزرگ داری که توش کلی تخم‌مرغ ترک‌خورده هست، حالا اگه یه دونه سالم اون وسط پیدا کنی چه حسی داری؟ خوبه، مگه نه؟ حقیقت تلخه، ولی خب داستان همینه. اینجوری نه صورت مسئله رو پاک کردم، نه خودم رو خر کردم و نه دیگه گله و شکایتی هست. عدالت نسبیه دیگه، درست؟ پس خدا هم در جایگاه خودش بسی عادله!

کشف کمی نیست، یه اصل کلیه که خیلی جاها به‌کار میآد، گویی یه قالبه که هر چی بریزی توش به هم‌اون قالب در میآد. ای خدای عادل، شکر!

سـه‌شـمـبـه؛ بـه روایـتـی

2009-11-10T19:38:00.002+03:30

سه‌شمبه؛ صبحِ علی‌الطلوع، بیدارباش
سه‌شمبه؛ دعوایی که سر نگرفت
سه‌شمبه؛ مسیر خلوت، آروم و بی‌دغدغه. تابش خورشید و چرتِ گربه‌گونه به زیر آن
سه‌شمبه؛ سه نفر، تا به سه نرسد، بازی نشود. چه روز خوبی در سطح
سه‌شمبه؛ همچنان در سطح و خوب
سه‌شمبه؛ علافی فراوان در دانشکده که همراه بود با غیبت و مهمل‌گویی
سه‌شمبه؛ نم‌نم باران و سه‌راه ضرابخانه که تنها بود
سه‌شمبه؛ همچنان گوی شیشه‌ای زیبا و نسبتن بزرگ که... (بماند)
سه‌شمبه؛ مایه‌ی ناز و منْ منتظرِ فردا که قرار است چارشمبه باشد
سه‌شمبه؛ آقای داش‌مشتیِ شایدْ بیمار (آیا غیر بیمار هم در این زمان و مکان یافت می‌شود؟)
سه‌شمبه؛ منزل، خستگی، این نوشته، درس، شام، درس و احتمالن خواب
سه‌شمبه؛ گویی عمق نداشت اصلن
سه‌شمبه، همچنان هادی